เจิงเหวินเหวินเป็นคนหลงตัวเองก็จริง แต่เธอก็มีทุนให้หลงตัวเองอยู่บ้าง แม้หน้าตาและรูปร่างจะสู้สาวสวยระดับนางงามไม่ได้ แต่ก็เป็นสาวน้อยข้างบ้านที่ใครเห็นแวบแรกต้องคิดว่า “หน้าตาดีจริง ๆ” อย่างแน่นอน
ตั้งแต่เล็กจนโตมีคนตามจีบเธอไม่น้อย ส่วนใหญ่เธอใช้ชีวิตคลุกคลีกับคนวัยเดียวกันในรั้วโรงเรียน ความงามจึงทำให้เธอได้รับอภิสิทธิ์เป็นพิเศษอยู่เสมอ ทั้งคำชมจากคนอื่น ความเอ็นดูจากครู และเพื่อนมากมายที่อยากเล่นด้วย รวมถึงการเป็นคนที่ใคร ๆ ก็รายล้อมเอาใจ...
สรุปแล้ว เธอรับผลประโยชน์จากความงามมาไม่น้อย
แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย ได้พบผู้คนมากขึ้นและเห็นโลกกว้างกว่าเดิม เธอก็พบว่าไม่ใช่ทุกคนจะมี “เจตนาดี” กับเธอเพียงเพราะความสวย บางคนอิจฉา บางคนดูแคลน และบางคนก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นเพราะความงามของเธอ
โชคดีที่เจิงเหวินเหวินเป็นคนมองโลกในแง่ดี เธอคิดว่า ในเมื่อเป็นหงส์ขาว การต้องทนรับมือกับคางคกที่มารังควานก็เป็นบทเรียนที่ต้องเจอ
ดังนั้นเธอจึงรับมือกับสายตาน่าขยะแขยงพวกนั้นได้ค่อนข้างดี อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็ทำได้แค่มอง ไม่อาจทำอะไรได้ สำหรับเธอ เจ้าของสายตาพวกนั้นก็เป็นแค่พวกไร้มารยาทในโลกกว้าง เป็นคนประเภทที่เธอขี้เกียจแม้แต่จะเหลือบมอง ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
แต่การแอบถ่ายไม่เหมือนกัน คดีที่เหยื่อถูกแอบถ่ายแล้วนำภาพไปตัดต่อใส่ร้ายบนอินเทอร์เน็ตนั้นน่ากลัวและเกินเลยเกินไปจริง ๆ ถึงขั้นมีเหยื่อผู้หญิงบางคนป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ไม่อาจก้าวข้ามเงามืดในใจ และเลือกจบชีวิตตัวเอง...