จี้เปิ่นพั่งกวาดตามองไปทั่วตู้โดยสาร ไม่นานก็จับจ้องผู้หญิงคนหนึ่งได้ เธอผมยาวเป็นลอน สวมเสื้อโค้ตสีอูฐกับรองเท้าบูทยาว สะพายกระเป๋าข้าง สวมหมวก ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่
หน้าตาใช้ได้ ผ่านเกณฑ์
จี้เปิ่นพั่งค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เธอ พอเข้าใกล้ก็เห็นว่าเสื้อโค้ตของเธอไม่ได้ติดกระดุม คงเพราะรถไฟใต้ดินเปิดฮีตเตอร์จนรู้สึกอบอ้าว เธอจึงปลดกระดุมเสื้อโค้ต เผยให้เห็นเสื้อด้านในสีขาวอุ่นคอเต่าทรงเข้ารูป เนินอกโดดเด่นแม้จะเผยออกมาเพียงเล็กน้อย แต่ก็พอให้เขาจินตนาการไปไกล
หุ่นก็ดีด้วย เพิ่มคะแนน เพิ่มคะแนน!
มองลงไปอีก เสื้อโค้ตของเธอยาวแค่กลางต้นขา ส่วนรองเท้าบูทยาวปิดมาถึงน่องพอดี ทำให้เห็นเลกกิ้งโผล่ออกมาเหนือน่องช่วงหนึ่ง แม้จะไม่ใช่ถุงน่องดำบาง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นฤดูหนาว จะเรียกร้องมากไปไม่ได้ ของเกรดรองก็พอไหว
แต่งตัวแบบนี้เข้าท่าแฮะ
จี้เปิ่นพั่งพยักหน้าอย่างพอใจในใจ วันนี้พวกพ้องคงมีบุญตาแล้ว
แต่จะถ่ายจากมุมไหนดีล่ะ?
ขณะที่เขากำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะแอบถ่ายอย่างไร รถไฟใต้ดินก็มาถึงสถานี ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลุกขึ้นพอดี หัวใจจี้เปิ่นพั่งกระตุก เขารีบแทรกตัวไปนั่งแทนที่ก่อนชายคนนั้นจะก้าวออกจากที่นั่ง เพื่อแย่งตำแหน่งถ่ายชั้นยอดมาให้ได้
ชายวัยกลางคนที่ถูกเบียดจนก้นกระแทก: …
รีบขนาดนั้น คงหนาวมากจนอยากอาศัยไออุ่นจากที่นั่งของเขาสินะ?