“อีนังแพศยา แกคิดว่าตัวเองมีรูปโฉมสักหน่อย ก็จะยั่วผู้ชายได้ตามอำเภอใจรึไง?
ฉันบอกแกให้รู้ไว้เลย พวกผู้หญิงอย่างแก ฉันเห็นมาเยอะแล้ว!
ภายนอกดูสวยหรู แต่ข้างหลังไม่รู้ผ่านผู้ชายมากี่คน!
ไอ้เย่เฉินก็แค่เป้าหมายชั่วคราวของแก พอเล่นเบื่อแล้ว แกก็ต้องไปหาคนต่อไปแน่!”
มือของหลินหว่านเอ๋อกำแน่น
แต่เธอยังคงไม่พูดอะไร
เพียงมองซูเจิ้งหงอย่างเย็นชา สายตาเหมือนมองคนตาย
ซูเจิ้งหงด่าหลินหว่านเอ๋อเสร็จ ก็หันไปทางเย่หวูซวง
“เย่เฉิน แกพูดสิ! ที่แกไม่เอาอวี่หนิง ก็เพราะผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม?”
เย่หวูซวงมองเขา สายตาสงบนิ่งดุจผิวน้ำ ไม่พูดอะไร
ซูเจิ้งหงยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม
“แกพูดออกมาสิ! เป็นใบ้แล้วรึไง?! เมื่อกี้อยู่ข้างนอกก็เก่งมากไม่ใช่รึไง?
ให้พวกเราคุกเข่าตั้งสามชั่วโมง ตอนนี้ทำไมไม่พูดแล้ว?!”
เขาก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ชี้ตรงหน้าอกของเย่หวูซวง
“ฉันบอกแกเลยนะ เย่เฉิน! อวี่หนิงทำเพื่อแก ตอนนี้ยังถูกขังอยู่ในกรมรักษาความสงบเลย!
ส่วนแกดีนักเชียว มากอดผู้หญิงคนอื่นอยู่ที่นี่สุขสบายสำราญใจ!
แกยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม?!”
เสียงของเขาตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ
“อวี่หนิงผิดต่อแกตรงไหน? สามปีที่ผ่านมา หล่อนให้แกอยู่บ้านหล่อน ให้แกทำงานในบริษัท ยังให้แกเป็นคู่หมั้นไปร่วมงานต่างๆ กับหล่อน!