ยอดเมฆาแมนชั่น ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของบ้านพักหลังหนึ่ง
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานเกล็ดตกลงบนพื้นไม้ แต่งแต้มสีสันอบอุ่น
การตกแต่งห้องนั่งเล่นเรียบง่ายแต่ประณีต มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะอยู่ได้
เย่หวูซวงยืนอยู่ริมหน้าต่าง หันหลังให้ประตู มองทิวทัศน์ด้านนอก
หลินหว่านเอ๋อขดตัวอยู่บนโซฟา ไถมือถือไปอย่างเบื่อหน่าย
วันนี้เธอสวมชุดลำลองสีครีม ดูขี้เกียจและปล่อยตามสบาย ไม่เห็นเค้าลางของบุตรีคนโตแห่งตระกูลหลินผู้ก้องฟ้า
“เย่หวูซวง นายว่าไป๋ท่านผู้อาวุโสแห่งตระกูลซูฟื้นแล้ว จะพูดอะไรกับนายนะ”
หลินหว่านเอ๋อถามโดยไม่ยอมเงยหน้า
เย่หวูซวงไม่ตอบ
หลินหว่านเอ๋อก็ไม่ได้สนใจ พูดต่อไปตามอารมณ์ว่า “ฉันเดาว่า ต้องอ้อนวอนให้นายไปช่วยซูอวี่หนิงแน่
ยังไงคนก็ถูกขังเข้าไปแล้ว โหยวหลงก็ใกล้จบ ทางรอดเดียวของตระกูลซูตอนนี้ก็มีแต่นาย”
เย่หวูซวงก็ยังคงนิ่งเงียบ
หลินหว่านเอ๋อเงยหน้ามองแผ่นหลังเงียบขรึมของเขา อยู่ๆ ก็ยิ้มออกมา
“เย่หวูซวง นายยืนอยู่อย่างนี้ตลอดเลยเหรอ ไม่เมื่อยบ้างรึ”
ในที่สุดเย่หวูซวงก็เอ่ยปาก
“เธอนี่พูดมากจริง”