จางฟานกอดกล่องกระดาษเดินออกจากตึกโหยวหลง แสงอาทิตย์ยามเย็นตกกระทบไหล่เขาพอดี เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ทุกคนรู้ว่าเขามอง
ผนังกระจกราวกับกระจกบานใหญ่ของชั้น 68 สะท้อนแผ่นหลังที่โค้งงอของเขา
ความหนุ่มสาว 15 ปี ภาพวาด 15 ปี การอยู่ดึกทำงานล่วงเวลา 15 ปี ล้วนถูกปิดตายอยู่หลังประตูบานนั้น
และตอนนี้ เขาถูกชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ เตะออกมา
ข่าวแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว
ห้าโมงสิบนาที กลุ่มแชทใหญ่ของแผนกวิจัย มีคนส่งจุดไข่ปลามา
ห้าโมงสิบห้านาที ในห้องน้ำชามีพนักงานสามห้าคนมารวมตัวกัน
ห้าโมงยี่สิบนาที โต๊ะทำงานของจางฟานถูกพี่แม่บ้านทำความสะอาดจนเกลี้ยง เก้าอี้ถูกดันกลับเข้าใต้โต๊ะ จอคอมพิวเตอร์ถูกปิดไฟ แก้วมัคที่ตั้งอยู่สิบปีหายไปอย่างไร้ร่องรอย
"ไปจริงๆ แล้วเหรอ?"
"คำสั่งย้ายก็ออกมาแล้ว ให้ไปซ่อมบำรุงอุปกรณ์ในแผนกโลจิสติกส์ ว่าไงล่ะ?"
"คุณจางเป็นเสาหลักด้านการออกแบบอาวุธปืนนะ วิศวกรอาวุโสสิบห้าปี ให้เขาไปซ่อมอุปกรณ์? นี่มัน..."
"ชู่ว เบาๆ หน่อย"
มีคนลดเสียงลง "ได้ยินว่าเป็นความตั้งใจของคุณคนใหม่นะ"
"ซูเจ๋อ?"
"ไม่งั้นใครล่ะ? บ่ายสองวันนี้ ตอนคุณจางเดินออกจากห้องทำงานซูเจ๋อ หน้าซีดเลย"