ซูอวี่หนิงถูกทำเอาพูดไม่ออก
เมื่อเห็นความลำบากใจของลูกสาว ซูเจิ้งหงผู้เป็นพ่อก็ได้แต่ถอนหายใจ
“พ่อ ถึงตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว สำคัญคือเราจะทำอย่างไรต่อไป”
เขามองไปรอบๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหม่นว่า “พ่อกับฉันได้ปรึกษากันแล้ว และถามความเห็นจากกรรมการบางท่านด้วย
ในสถานการณ์แบบนี้ อวี่หนิงไม่เหมาะที่จะเป็นประธานต่อไปชั่วคราว”
ซูอวี่หนิงเงยหน้าขึ้นทันที
ถึงแม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากพ่อ หัวใจของเธอยังคงรู้สึกเจ็บเหมือนถูกมีดกรีด
“พ่อ...”
ซูเจิ้งหงไม่มองเธอ ยังคงพูดต่อว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ปลดซูอวี่หนิงจากตำแหน่งประธานสำนักงานใหญ่โหยวหลง
ลดขั้นเป็นพนักงานทั่วไป ให้พักรอดูผลงาน
ส่วนตำแหน่งงานที่แน่นอน ให้ฝ่ายทรัพยากรบุคคลจัดการต่อไป”
พนักงานทั่วไป
ให้พักรอดูผลงาน
จัดการต่อไป
คำไม่กี่คำนี้ ราวกับค้อนหนักหน่วง กระแทกเข้าใส่หัวใจของซูอวี่หนิงครั้งแล้วครั้งเล่า
เธออ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไร แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
ซูเจิ้งหงพูดต่อว่า “ส่วนตำแหน่งประธาน ให้ฉันรับไปชั่วคราวก่อน
รอให้ช่วงนี้สงบลงแล้ว ค่อยว่ากันขั้นต่อไป”