คฤหาสน์เก่าตระกูลซู
ซูอวี่หนิงมาถึงอย่างเร่งรีบ ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
นางเดินตรงไปยังห้องหนังสือ
เปิดประตูออก คุณปู่ซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง
เห็นสภาพของนาง คิ้วของคุณปู่ซูก็ขมวดเข้าหากัน
“เกิดอะไรขึ้นอีก?”
ซูอวี่หนิงเดินไปตรงหน้าเขา น้ำเสียงแหบพร่า
“ท่านปู่ ฝ่ายทหาร… ฝ่ายทหารออกเอกสารตราหัวแดง ยกเลิกความร่วมมือทั้งหมดกับโหยวหลง”
มือของคุณปู่ซูชะงัก
เขาวางหนังสือลง มองนาง
“อะไรนะ?”
ซูอวี่หนิงยื่นเอกสารฉบับนั้นให้เขา
คุณปู่ซูรับมา อ่านอย่างละเอียด
อ่านจบแล้ว เขาเงียบไป
ห้องหนังสือเงียบสงัดจนน่าขนลุก
ผ่านไปนาน คุณปู่ซูจึงเอ่ยปาก
“อวี่หนิง เจ้ารู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร?”
ซูอวี่หนิงพยักหน้า น้ำตาก็ไหลออกมาอีก
“ข้ารู้ โหยวหลง… โหยวหลงจบเห่แล้ว”
คุณปู่ซูมองนาง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
“วันนี้เจ้าไม่ใช่ว่าจะไปพบตัวแทนฝ่ายทหารหรือ? ทำไมไม่ไป?”
ซูอวี่หนิงก้มหน้า เสียงยิ่งเบาลง
“เสี่ยวเจ๋อเขา… เขากระอักเลือดอีกแล้ว ข้า…”
“พอได้แล้ว”
น้ำเสียงของคุณปู่ซูเย็นชืดขึ้นทันใด
ซูอวี่หนิงเงยหน้ามองเขา
คุณปู่ซูลุกขึ้น เดินไปริมหน้าต่าง หันหลังให้นาง
“อวี่หนิง ข้าขอถามเจ้าสักคำ”
“ท่านปู่พูดมาเถิด”
“หลายปีมานี้ เจ้าเคยคิดบ้างไหม ว่าทำไมเจ้าถึงดีกับซูเจ๋อถึงเพียงนี้?”
ซูอวี่หนิงตะลึงไป
“ข้า… ข้าเขาถือเป็นน้องชาย…”