ซูอวี่หนิงเงียบไป
เธอมองเอกสารฉบับนั้น มองข้อความบรรทัดนั้น สมองหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว
เงื่อนไขนี้เรียกร้องมากเกินไป
แผนกวิจัยยกให้คนอื่น แล้วโหยวหลงจะยังเป็นโหยวหลงอยู่หรือ
แต่ว่า...
ถ้าไม่ยอมรับ ความร่วมมือก็จบ
ความร่วมมือกับกองทัพคือเส้นเลือดใหญ่ของโหยวหลง ถ้าขาดไป โหยวหลงก็จบ
เธอเงยหน้าขึ้น มองหลินหว่านเอ๋อ
หลินหว่านเอ๋อก็มองเธอ ในแววตาแฝงความยียวนกวนประสาท
แววตานั้นเหมือนมองเหยื่อที่ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
ซูอวี่หนิงสูดลมหายใจลึก
"คุณหลิน ฉันอยากพูดคุยต่อหน้ากับพี่หวูซวงของคุณ"
คิ้วของหลินหว่านเอ๋อกระตุกเล็กน้อย
"อะไรนะ"
"ฉันพูดว่า" น้ำเสียงของซูอวี่หนิงหนักแน่น "ฉันอยากพูดต่อหน้ากับตัวแทนกองทัพตัวจริง"
หลินหว่านเอ๋ออึ้งไปวินาทีหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม
ในรอยยิ้มนั้นมีทั้งความประหลาดใจ ความชื่นชม และยังมีอารมณ์ซับซ้อนอีกเล็กน้อยที่ไม่อาจอธิบาย
"ประธานซู คุณแน่ใจนะ"
ซูอวี่หนิงพยักหน้า
"ฉันแน่ใจ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันอยากพูดต่อหน้ากับคนที่ตัดสินใจได้"
หลินหว่านเอ๋อมองเธอ แววตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย
เธอเพิ่งค้นพบในตอนนั้นว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เธอคิด
อย่างน้อยที่สุด มีความกล้าหาญ
"ได้" หลินหว่านเอ๋อลุกขึ้น "ในเมื่อประธานซูยืนกราน ฉันก็จะนำความของประธานซูกลับไปถ่ายทอดให้พี่หวูซวงก็แล้วกัน
แต่ว่า พี่หวูซวงจะตกลงพบคุณหรือเปล่า อันนั้นบอกไม่ได้นะ"