ยอดเมฆาแมนชั่น
แสงสุดท้ายของตะวันยามเย็นสาดผ่านหน้าต่างสูงจรดพื้น ระบายแสงสีทองแดงลงบนพื้นไม้
เย่หวูซวงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้ากระจก มองลงไปยังแสงไฟนับหมื่นดวงของจิงโจวที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นกลางขุนเขา แววตาสงบนิ่งราวผิวน้ำ
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“พี่หวูซวงของหนู คิดดีหรือยังคะ ว่าจะไปเจออดีตภรรยาคนนั้นไหม”
เสียงของหลินหว่านเอ๋อเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง แฝงไว้ด้วยการหยั่งเชิง
เย่หวูซวงไม่ได้หันกลับไป น้ำเสียงราบเรียบว่า “คิดดีแล้ว เรื่องระหว่างฉันกับซูอวี่หนิง สุดท้ายก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยสักที
สู้ฉวยโอกาสนี้ไปพบเธอ จัดการเรื่องระหว่างเราให้เสร็จ ๆ ไปเสียเลยดีกว่า”
หลินหว่านเอ๋อเดินมาข้างกายเขา ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างตามเขา
“จะไปพบเมื่อไหร่ แล้วจะจัดการเรื่องของเธอกับคุณยังไง
ฝั่งซูเจ๋อ ฉันยังสืบพบความลับอีกมาก
ถึงฉันจะขวางหูขวางตาเรื่องชีวิตคู่ของคุณกับซูอวี่หนิงมากแค่ไหน แต่หลินหว่านเอ๋อไม่ใช่คนซ้ำเติมคนอื่น
ฉันบอกคุณได้อย่างรับผิดชอบว่า ที่ซูเจ๋อรบเร้าซูอวี่หนิงอยู่ มันมีแผนชั่วซ่อนอยู่”
“แผนชั่ว? ถ้าซูเจ๋อมันไม่มีแผนชั่ว แล้วมันจะหน้าด้านพันตอแยผัวชาวบ้านไปทำไม
เรื่องพวกนี้ ไม่ต้องให้เธอมาบอกหรอก
ตลอดสามปี ทุกการกระทำของซูเจ๋อ ฉันเฝ้ามองอยู่ตลอด
ฉันเองก็เคยเตือนซูอวี่หนิงแล้ว แต่เธอไม่ฟัง แถมยังย้อนว่าฉันไปถือสากับเด็กอีก
เหอะ ซูเจ๋อมันจะสามสิบอยู่แล้ว ในสายตาเธอยังเป็นแค่เด็กอยู่เลย