โจวเถี่ยซานตะลึงงัน เงยหน้ามองเย่หวูซวง
เย่หวูซวงยืนอยู่บนขั้นบันได เผชิญหน้ากับผู้คนจากโลกยุทธโบราณหลายสิบคนที่กรูเข้ามาล้อม ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
เขาไม่แม้แต่จะชักดาบ
มือของเขายังคงห้อยไว้ข้างลำตัว ท่วงท่าเหมือนกับตอนที่เขานั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นฮ่วยแก่ไม่มีผิด
“พวกเจ้าคิดจะขวางข้า? ข้าฆ่าเทพยุทธ์ไปสิบเก้าคนที่จิงโจว ง่ายดายราวกับเชือดหมา แล้วพวกเจ้าคิดจะขวางข้าหรือ?
ข้าแค่อยากถามสักหน่อย ที่นี่พวกเจ้า ยังมีเทพยุทธ์เหลืออยู่อีกหรือไม่?”
ไม่มีใครตอบ
ยอดฝีมือระดับเทพยุทธ์ของแปดสำนักใหญ่และตระกูลใหญ่ ล้วนถูกเย่หวูซวงฆ่าหมดสิ้นที่จิงโจว
ผู้ที่ยืนอยู่ที่นี่ตอนนี้ แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นเพียงระดับอ๋องยุทธ์
“ไร้ซึ่งเทพยุทธ์ เช่นนั้นระดับอ๋องยุทธ์เล่า?”
เย่หวูซวงถามอีกครั้ง
ก็ยังไม่มีใครตอบ
มีผู้อาวุโสระดับอ๋องยุทธ์หลายคนยืนอยู่ในฝูงชน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ก้าวออกมา
ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากแก้แค้น แต่พวกเขาไม่ได้โง่
เทพยุทธ์ยังถูกตบตายด้วยฝ่ามือเดียว แล้วระดับอ๋องยุทธ์จะรับได้สักกี่ฝ่ามือ?
“เช่นนั้นก็คือแม้แต่ระดับอ๋องยุทธ์ก็มีไม่มาก แล้วพวกเจ้าอาศัยอะไรมาขวางข้า? อาศัยจำนวนมากงั้นหรือ?”
สีหน้าของมู่หยงเทียนเปลี่ยนไป
เขาหันกลับไปมองฝูงชนด้านหลัง เหล่าศิษย์ที่เมื่อครู่ยังฮึกเหิมด้วยความโกรธ ตอนนี้กำลังถอยหลัง
คนที่อยู่แถวหน้าหลายคนถูกสายตาของเย่หวูซวงกวาดมอง เท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ไม่มีใครกล้าลงมือเป็นคนแรก
มู่หยงเทียนกัดฟัน หันกายไปแย่งดาบยาวเล่มหนึ่งจากมือศิษย์ตระกูลมู่หยงที่อยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองจับด้ามดาบ ยกดาบขึ้น
ปลายดาบของเขาจ่อตรงไปที่เย่หวูซวง ตะโกนลั่นว่า “เย่หวูซวง หากเจ้ากล้าฆ่าคนบนแท่นทัณฑ์สวรรค์อีกแม้แต่คนเดียว ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับโลกยุทธโบราณทั้งหมดอย่างไม่ตายไม่เลิก เจ้ากล้าไหม?”
เย่หวูซวงมองเขา ยกเท้าขวาขึ้น ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เพียงก้าวเดียว
เสียงที่เท้าตกลงพื้นนั้นเบามาก ฝ่าเท้าเหยียบบนขั้นบันไดหินเขียว เกิดเสียงทึบเบา ๆ ดังขึ้น