เย่หวูซวงยื่นมือออกไป ลูบกล่องเหล็กใบนั้น
เหล็กเย็นเฉียบ เย็นเสียดแทงเข้าไปในกระดูก
“ให้ใคร? ใครอยากได้ก็ให้คนนั้นแล้วกัน
ยังไงในสายตาพวกเขา หลักฐานพวกนี้ก็เป็นแค่ ‘การคาดเดาส่วนตัว’
เมื่อเป็นการคาดเดา มันก็ไม่มีค่า ของไม่มีค่าจะยกให้ใครก็ได้
เรื่องของต้าเซี่ย ข้าไม่ขอยุ่งแล้ว”
พูดจบ เย่หวูซวงก็หันหลังเดินไปยังขอบของลานทัณฑกรรม
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หยุดลง
เขาหันหน้ากลับมา สายตามองข้ามใบหน้าแดงก่ำของฉินเจิ้นเยว่ ข้ามใบหน้าซีดขาวของมู่หยงเทียน ข้ามธงของแปดสำนักใหญ่ตระกูลดัง และสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ชายชราผู้สวมชุดจงซานสีเทาคนนั้น
“ใต้เท้า ท่านว่า นี่คือสิ่งที่ต้าเซี่ยติดค้างข้าหรือ?”
ชายชราไม่พูดอะไร
ความผิดหวังในแววตาของเย่หวูซวง ทำให้ชายชราผู้นี้ไม่รู้จะพูดอะไร
“ต้าเซี่ยไม่ได้ติดค้างข้าอะไร ข้าพิทักษ์ต้าเซี่ยด้วยความสมัครใจ
รวมถึงบิดาของข้าที่พลีชีพเพื่อปกป้องต้าเซี่ยและถูกคนทำร้ายจนตายในแดนอุดร มารดาของข้าที่เฝ้ารักษาเหวมาร ทั้งหมดนี้เราทำด้วยความสมัครใจ
ต้าเซี่ยไม่ได้ติดค้างอะไรเรา—ถ้าพวกท่านที่ถูกเรียกว่าชั้นสูงคิดว่าตัวเองคือต้าเซี่ย
เพราะสิ่งที่เราปกป้อง ไม่เคยใช่พวกผู้ใหญ่สูงส่งอย่างพวกท่านเลย
เราปกป้อง—”
เขาหยุดไปชั่วครู่ สายตามองข้ามยอดเขาน้อยใหญ่ของภูเขาชางอู๋ ข้ามภูเขาหิมะในแดนอุดร ข้ามหุบเขาที่เขาเฝ้ารักษามาสิบหกปี ไปหยุดอยู่ที่แห่งหนอันไกลโพ้น
“เราปกป้องคือคนธรรมดาที่ไม่รู้อะไรเลย
คนทำนา คนทำงาน คนเลี้ยงลูก