เมื่อมีมู่หยงจ้านเปิดประเด็น อีกสองคนก็ร่วมวงด่าเช่นกัน
หลี่ซิวหย่วนหัวเราะเย็น: "ตัวสำรองเหรอ? เกรงว่าคงไม่คู่ควรแม้แต่เป็นตัวสำรองด้วยซ้ำ? เย่เฉินมีภรรยาหลวงคือซูอวี่โหรวจากตระกูลซู ภรรยานอกคือหลินอวี่เวยกับเสิ่นซีเฉิน แล้วเจ้าไป่หลี่ปิงเอ๋อเป็นใครกัน? ยัดเยียดให้เขา เขายังไม่ต้องการเลยด้วยซ้ำ!"
"ให้ตายสิ ช่างไร้ยางอาย นักบุญหญิงแห่งยุทธโบราณผู้สูงศักดิ์ กลับไปยัดเยียดตัวเองให้ชายที่มีภรรยาแล้ว น่าอับอาย!"
มู่หยงจ้านกุมหน้าอก สีหน้าบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิม: "ไป่หลี่ปิงเอ๋อ เจ้าบอกข้าเถอะ เย่เฉินเล่นเบื่อแล้วใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นเขาจะไปสนใจสองคนนั้นที่เซี่ยงไฮ้อีกทำไม? ส่วนเจ้าน่ะ ก็แค่—"
"พอได้แล้ว!"
ศิษย์ชุดคลุมเทาทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ก้าวไปข้างหน้า ขวางไว้ระหว่างไป่หลี่ปิงเอ๋อกับสามคนนั้น
เขาจ้องมองทั้งสามคนด้วยสายตาโกรธจัด เสียงสั่นเทา: "พวกเจ้าบังอาจ! ต่อหน้านักบุญหญิง ยังกล้าพูดจาหยาบคาย?"
"หลีกไป!" มู่หยงจ้านผลักเขาออกไปแรงๆ แม้ว่าแรงผลักจะทำให้ตัวเขาเองเซถอยไปหนึ่งก้าว แต่โทสะที่ลุกโชนทำให้เขาลืมทุกสิ่ง "ที่นี่ไม่มีที่ให้เจ้าพูด!"