เรื่องที่ซูอวี่หนิงตามหาเย่เฉินไปทั่วราวกับจะพลิกแผ่นดิน กระจายไปดั่งสายลม สู่ทุกที่ที่ควรจะได้ยินอย่างรวดเร็ว
และแน่นอน มันก็เข้าหูของซูเจ๋อเช่นกัน
โรงพยาบาลกลางเมืองจิงโจว หอผู้ป่วยวีไอพี
ซูเจ๋อพิงอยู่บนเตียงคนไข้ ในมือถือโทรศัพท์ สีหน้าหม่นหมองน่ากลัว
บนหน้าจอเป็นข้อความหนึ่ง มีเพียงไม่กี่คำสั้นๆ——
“วันนี้ประธานซูไปกรมรักษาความสงบอีกแล้ว ยังคงตามหาเย่เฉินอยู่”
ซูเจ๋อจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น อยู่นานทีเดียว
จากนั้น เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วหลับตาลง
ตามหาเย่เฉิน
เธอยังตามหาเย่เฉินอยู่
ผู้ชายคนนั้นหายไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว เธอยังตามหาอยู่
เขาคิดว่าในคืนนั้น ที่เธอเฝ้าเขาที่สลบอยู่ในโรงพยาบาล ร้องไห้อย่างโศกเศร้า เป็นเพราะเธอสงสารเขา
แต่ตอนนี้เขาถึงรู้ น้ำตาที่เธอร้องไห้ ไม่ใช่เพื่อเขาเลย
เธอร้องไห้ เพื่อเย่เฉินที่หาไม่เจอ
นิ้วของซูเจ๋องอเข้าช้าๆ กำแน่นบนผ้าห่ม
เขานึกถึงครั้งแรกที่ได้พบเย่เฉิน
นั่นคือสามปีก่อน เย่เฉินเพิ่งมาอยู่ข้างกายซูอวี่หนิง
ตอนนั้น เย่เฉินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาตัวหนึ่ง ยืนอยู่ข้างหลังซูอวี่หนิง เงียบสงบ ราวกับรูปปั้น
ทุกคนคิดว่าเขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง เป็นผู้ชายที่หลงใหลในตัวซูอวี่หนิง ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอ
แต่ซูเจ๋อไม่ได้มองเช่นนั้น
เพราะซูเจ๋อไม่ใช่คนธรรมดา
เขาเป็นนักบู๊โบราณ
ถึงแม้จะเป็นเพียงขั้นรวมจิตจดจ่อ ในสายตาของผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงแล้ว แทบไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง แต่ในโลกของมนุษย์ธรรมดา มันก็มากพอที่จะให้เขารับรู้ถึงสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจรับรู้ได้