สำนักงานใหญ่โหยวหลง ทางเดินลับใต้ดิน
รถเก๋งสีดำสามคันจอดนิ่งอยู่ที่นั่น ข้างประตูรถมีชายแต่งกายนอกเครื่องแบบยืนอยู่หลายคน
พวกเขาท่วงท่าตรงผึ่ง แววตาเฉียบคม ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
ในรถคันหนึ่ง บนเบาะหลัง เย่หวูซวงนั่งอยู่ตรงนั้น ในมือถือเอกสารแผ่นหนึ่ง
นั่นคือหัวข้อรายงานที่เขาให้หลินหว่านเอ๋อส่งต่อให้ซูอวี่หนิงเมื่อสามวันก่อน——
“เมื่อไม่มีเย่เฉิน สำนักงานใหญ่โหยวหลงจะเดินไปทางไหน?”
ตอนนี้ รายงานฉบับนั้นวางอยู่ในมือของเขา——นี่คือเอกสารการประชุมที่เขาได้รับเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
เขาเปิดหน้าแรก อ่านไปทีละหน้า
รายงานเขียนได้ละเอียดมาก ตั้งแต่โครงสร้างของแผนกวิจัยไปจนถึงความคืบหน้าของแต่ละโครงการ จากการวางแผนในอนาคตถึงอุปสรรคที่เผชิญ ข้อมูลครบถ้วน ชัดเจนเป็นระบบ
ดูออกว่า สามวันนี้ คนในแผนกวิจัยคงไม่ได้นอนดึกกันน้อย
พลิกไปถึงหน้าสุดท้าย แววตาของเขาชะงักนิ่ง
หน้าสุดท้าย มีเพียงตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือหนึ่งบรรทัด——
“โหยวหลงไม่มีซูอวี่หนิงได้ แต่ไม่มีเย่เฉินไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน โหยวหลงก็ต้องการเขา”
เย่หวูซวงจ้องมองตัวหนังสือบรรทัดนั้น อยู่นานมาก
นี่คือลายมือของซูอวี่หนิง
เขาจำได้
สามปีแล้ว ลายมือของเธอไม่เปลี่ยนไปเลย
เขานึกถึงช่วงหลายปีนั้น บางครั้งที่เธอเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้เขา ลายเส้นที่หวัดแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ
ตอนนั้น เขาทำทุกอย่างให้เธอ
เธอเคยชิน
เขาก็เคยชิน
แต่ตอนนี้ เธอเขียนตัวหนังสือบรรทัดนี้ด้วยมือตัวเอง
“โหยวหลงไม่มีซูอวี่หนิงได้ แต่ไม่มีเย่เฉินไม่ได้”
เย่หวูซวงมองตัวหนังสือบรรทัดนั้น ในใจเอ่อท้นด้วยอารมณ์ซับซ้อน
เขาเคยให้โอกาสเธอ
หัวข้อรายงานนั้น ดูเหมือนเป็นการกลั่นแกล้ง แต่แท้จริงคือการบอกใบ้
บอกให้เธอรู้ว่าถึงเวลาต้องลงมือเองแล้ว
บอกให้เธอเข้าใจว่า เย่เฉินมีความหมายอย่างไรต่อโหยวหลง