ยอดเมฆาแมนชั่น
คลับส่วนตัวระดับสูงสุดของจิงโจว ตั้งอยู่กลางไหล่เขาฝั่งตะวันออกของเมืองบนภูเขาหงซาน ที่นี่อิงแอบแนบชิดขุนเขาและสายน้ำ ทิวทัศน์งดงามไร้ที่ติ และที่สำคัญกว่านั้น—ระดับการรักษาความปลอดภัยสูงยิ่ง
คนธรรมดาอย่าได้คิดเข้าไป ต่อให้แค่เข้าใกล้ตีนเขาก็ยังถูกสกัดกั้น
ในยามนี้ ณ วิลล่าหลังในสุดอันเป็นเอกเทศของแมนชั่น เย่หวูซวงยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น ทอดสายตามองแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นหลังคาเรือนในจิงโจวเบื้องล่าง
เบื้องหลังของเขา หลินหว่านเอ๋อเอนกายอยู่บนโซฟา พลิกดูโทรศัพท์มือถืออย่างเบื่อหน่ายไร้จุดหมาย
“เย่หวูซวง นายจะยืนแบบนี้ไปตลอดรึไง ไม่แม้แต่จะชวนเราดื่มชาสักถ้วย ยังไงเราก็อุตส่าห์ตามนายมาไกลข้ามพันลี้ถึงจิงโจว นายให้การต้อนรับแค่นี้เองหรือ”
เย่หวูซวงไม่ได้หันกลับมา
“ชาอยู่บนโต๊ะน้ำชา อยากดื่มก็รินเอง”
หลินหว่านเอ๋อกลอกตาใส่ โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างตัว แล้วลุกขึ้นนั่ง
“ฉันว่าเอ่ย ตลอดทางนายทำตัวเหมือนน้ำเต้าตันเงียบกริบ คิดอะไรอยู่กันแน่”
เย่หวูซวงเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยปากในที่สุด
“กำลังคิดเรื่องวันพรุ่งนี้”
“วันพรุ่งนี้หรือ” ดวงตาของหลินหว่านเอ๋อเป็นประกายขึ้นมาทันที “พรุ่งนี้นายจะไปพบซูอวี่หนิงคนนั้นใช่ไหม”
เย่หวูซวงหันกลับมา มองดูเธอ
“ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอ”
หลินหว่านเอ๋ออึ้งไปครู่หนึ่ง
“ฉันหรือ”
เย่หวูซวงเดินไปนั่งลงตรงข้ามกับเธอ แววตาสงบนิ่ง
“ตลอดทางเธอเอะอะโวยวายว่าอยากพบซูอวี่หนิงไม่ใช่รึ พรุ่งนี้ เธอไปที่โหยวหลงกรุ๊ปแทนฉันสักเที่ยว”