กลางเวที เย่หวูซวงเพิ่งพูดจบ องครักษ์คนสนิทในชุดดำก็ก้าวขึ้นเวทีมาอย่างรีบร้อน
ฝีเท้าของคนผู้นั้นเร่งรีบ สีหน้าหนักใจ ก้าวเข้ามาใกล้เย่เฉิน ยื่นหน้าไปกระซิบเบา ๆ ไม่กี่คำ
คิ้วของเย่หวูซวงขมวดขึ้นเล็กน้อย
“ไปแล้ว?”
องครักษ์พยักหน้า
“เพิ่งออกไป มุ่งหน้าลงเขา รถแล่นเร็วมาก พวกเราตามไปช่วงหนึ่ง ยืนยันว่าเป็นตัวเธอจริง ๆ”
เย่เฉินนิ่งเงียบไปสองวินาที
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปทางทิศด้านล่างของภูเขา
ที่นั่น สายรถสัญจรหนาแน่น ผู้คนเดินขวักไขว่ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องท่ามกลางขุนเขา ทาบทับยอดเมฆาแมนชั่นทั้งหลังด้วยประกายสีแดงทอง
เขามองไม่เห็นเธอ
แต่เขารู้ดีว่า เธอกำลังจะจากไป
ด้วยความเร็วสูงที่สุด จากสถานที่แห่งนี้
จากเขาไป
มุมปากของเย่หวูซวงยกขึ้นเล็กน้อย
รอยยิ้มนั้นบางเบา เบาจนแทบจะดูไม่ออก
แต่องครักษ์ที่ติดตามเขามาหลายปี รู้ดีว่ารอยยิ้มนี้หมายความว่าอะไร
“ราชาซิวหลัว จะให้คนตามไปไหม?”
เย่หวูซวงส่ายศีรษะแผ่วเบา
“ไม่ต้อง ปล่อยให้เธอไป”
องครักษ์พยักหน้า แล้วถอยออกไป
เย่หวูซวงยืนอยู่ที่เดิม มองไปทางทิศด้านล่างของภูเขา มองอยู่นานมาก
เขาจัดพิธีขอแต่งงานนี้ ก็เพื่อให้เธอได้เห็น
ให้เธอได้เห็นกับตาว่า เย่เฉินคนก่อนนั้นตายไปแล้ว ส่วนตัวเขาในตอนนี้คือ เย่หวูซวง คือจอมทัพซิวหลัว
ไม่ใช่คนไม่มีใครต้องการ ราวกับเกิดใหม่