“มู่หยงจ้าน? ทายาทสายตรงตระกูลมู่หยงแห่งเมืองหลวง?”
“ยอดฝีมือระดับขั้นจงซือแห่งยุทธโบราณ!”
“ให้ตายสิ แม้แต่คนจากโลกยุทธโบราณก็มาด้วยเหรอ?”
มู่หยงจ้านยืนอยู่ตรงนั้น ท่วงท่าเต็มไปด้วยอำนาจ
ร่างของเขาแผ่พลังกดดันจาง ๆ ทำให้พวกรักษาความปลอดภัยโดยรอบไม่กล้าปรี่เข้ามาง่าย ๆ
เย่หวูซวงมองเขาเพียงแวบเดียว
แค่แวบเดียว
จากนั้นก็ถอนสายตากลับ ไม่พูดอะไร
มู่หยงจ้านถูกแววตาคู่นั้นมองจนขนลุกซู่
สายตานั้น มันเย็นชาเกินไปแล้ว
เย็นราวกับคมมีด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสายตาที่เฉียบคมถึงเพียงนี้
เขาอ้าปาก อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
พวกรักษาความปลอดภัยที่มีฝีมือยุทธโบราณสูงกว่าสองสามนายเดินเข้ามา เชิญเขาออกไปด้วยท่าทีสุภาพ
ครั้งนี้เขาไม่ขัดขืน
เพราะเขารู้ว่า สายตาคู่นั้นหมายถึงอะไร
มันคือแววตาที่จะมีได้เฉพาะผู้ที่คลานออกมาจากซากศพและทะเลเลือดเท่านั้น
อย่าไปแหยมดีกว่า
ฝูงชนยังคงถูกแยกย้ายออกไป
มีคนด่าทอ มีคนโวยวาย มีคนไม่ยินยอม
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะโวยวายอย่างไร พวกรักษาความปลอดภัยก็เพียงทำตามคำสั่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย
สิบกว่านาทีต่อมา ลานกว้างใหญ่ก็เหลือคนเพียงหยิบมือไม่กี่สิบคน
องครักษ์ประจำตัวของเย่หวูซวง คนรับใช้ของหลินหว่านเอ๋อ ผู้ช่วยของเซี่ยจื้อ และสาวใช้ของไป่หลี่ปิงเอ๋อ