นอกแนวเชือกกั้น สุดขอบของฝูงชน
ซูอวี่หนิงยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้น
เธอเบียดเข้ามาจนได้
เธอได้เห็นภาพนี้กับตาในที่สุด
ผู้หญิงสามคน หญิงงามสามนาง คุกเข่าอยู่ตรงหน้าสามีของเธอ ขอเขาแต่งงาน
ส่วนสามีของเธอ ชายผู้อ่อนโยนและว่าง่ายต่อหน้าเธอเสมอมา บัดนี้ยืนอยู่ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน มุมปากมีรอยยิ้ม
รอยยิ้มนั้น เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็น
แสงสว่างนั้น เป็นแสงสว่างที่เธอไม่เคยเห็น
ชายคนนั้น ดูไม่ใช่เย่เฉินที่เธอรู้จักเลยสักนิด
ร่างของซูอวี่หนิงเริ่มสั่นเทา
มือของเธอกำแนวเชือกกั้นไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาว
ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังกลางเวที จับจ้องชายคนนั้น จับจ้องผู้หญิงทั้งสาม
จับจ้องแหวนทั้งสามวง
จับจ้องเงาร่างที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
จับจ้องรอยยิ้มบนใบหน้าเขา
รอยยิ้มนั้น มันแสบตาเหลือเกิน
ฝูงชนรอบข้างกำลังเดือดพล่าน เสียงวิพากษ์วิจารณ์หลั่งไหลเข้าหูเธอดั่งกระแสคลื่น
"เชี่ย มันน่าตื่นตะลึงเกินไปแล้ว! สามเทพีขอชายคนเดียวกันในเวลาเดียวกัน!"
"ไอ้เย่เฉินนั่นเป็นใครกันแน่? ถึงได้ทำให้หลินหว่านเอ๋อ เซี่ยจื้อ แล้วก็ไป่หลี่ปิงเอ๋อหลงรักพร้อมกันได้?"
"ได้ยินว่าเป็นลูกเขยของตระกูลซูแห่งจิงโจว เป็นเขยบ้านอก"