เส้นทางที่มุ่งสู่ยอดเมฆาแมนชั่น อุดตันสนิทแล้ว
ซูอวี่หนิงนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ จ้องมองการจราจรเบื้องหน้าที่ไม่ขยับเขยื้อน ใจร้อนรุ่มดั่งเพลิงเผา
“คุณลุง อีกไกลไหมคะ”
เสียงของเธอแหบพร่าและเร่งร้อน
คนขับมองเธอผ่านกระจกหลัง ถอนหายใจ
“แม่หนู ดูเองเถอะ ข้างหน้าเต็มไปด้วยรถ ล้วนไปดูความครึกครื้นที่ยอดเมฆาแมนชั่นทั้งนั้น ปกติเส้นนี้สิบนาทีก็ขึ้นถึง แต่วันนี้ติดมาเป็นชั่วโมงแล้ว เพิ่งมาได้ครึ่งทาง”
ซูอวี่หนิงกัดริมฝีปาก นิ้วมือกำโทรศัพท์แน่น
บนจอ ข้อความที่ถาโถมยังคงรีเฟรชไม่หยุด
“หลินหว่านเอ๋อถึงยอดเมฆาแมนชั่นแล้ว ชุดราตรีสีแดงเพลิงสะกดทุกสายตา!”
“เซี่ยจื้อปรากฏตัวด้วยรถหรูไร้คนขับ เต็มเปี่ยมด้วยเทคโนโลยี!”
“ไป่หลี่ปิงเอ๋อเผยโฉมในชุดเกียรติยศหงส์มงกุฎ ราวกับเทพธิดาจำแลง!”
“สามสาวงามรวมตัว การขอแต่งงานที่สะเทือนที่สุดในประวัติศาสตร์กำลังจะเปิดฉาก!”
แต่ละข้อความ ราวกับมีดกรีดลึกลงในหัวใจเธอ
เธอหวนนึกถึงสามวันก่อน คำพูดที่บิดาพูดอยู่หน้ากรมรักษาความสงบ
ตอนนั้นเธอไม่เชื่อ
เธอคิดว่าบิดากำลังใส่ร้ายเย่เฉิน
แต่ตอนนี้…
“คุณลุง หนูลงเดินต่อเองค่ะ!”
ซูอวี่หนิงโยนธนบัตรทิ้งไว้ เปิดประตูรถ พุ่งตัวออกไป
ทางเขาสูงชัน แต่เธอไม่สนใจ วิ่งขึ้นไปอย่างสุดกำลังทั้งที่ใส่รองเท้าส้นสูง
ผู้คนริมทางพากันเหลียวมอง หญิงสาวแต่งตัวธรรมดา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา วิ่งขึ้นเขาราวกับคนเสียสติ
“นี่ใครน่ะ”
“ไม่รู้สิ คงรีบไปดูความครึกครื้นมั้ง”
“ดูความครึกครื้นก็ไม่น่าถึงขั้นนี้ วิ่งยังกับหนีตาย”
ซูอวี่หนิงไม่ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์พวกนั้น