“ให้ตายสิ ซวยชะมัด ดื่มน้ำเย็นยังติดฟันได้เลย”
กว่าจะได้มาที่ตลาดมืดสักครั้ง หลี่ต้าซานก็ไม่คิดเลยว่าเพิ่งมาถึงจะได้ยินเสียงปืน
ไม่ว่าจะเป็นทหารอาสายิงปืนขู่หรือไม่ก็ตาม
แค่มีการยิงปืนในที่แห่งนี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็จะส่งคนมาตรวจสอบทันที
ตลาดมืดแห่งนี้คงไม่เปิดอีกในช่วงสั้น ๆ นี้
อาชีพมีเป็นร้อยแปด แต่ละสายงานก็มีธรรมเนียมของตัวเอง
แม้แต่การค้าขายอย่างตลาดมืดที่ไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะ ก็ยังมีกฎที่ไม่เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร
จะทำอะไรหรือขายอะไรกันในตลาดมืดก็ได้ แต่ห้ามกระทบผลประโยชน์ของคนอื่น
แม้แต่โจรที่ดักปล้นในตลาดมืด ก็ยังแค่ใช้มีดข่มขู่ อย่างมากก็เอาปืนจ่อเอวเหยื่อ แล้วพาออกไปปล้นข้างนอก
ไม่ใช่เปิดเผยตัวแล้วลงมือกันในนี้
ถูกฝูงชนที่แตกตื่นเบียดกระแทก หลี่ต้าซานจึงมึนงงไปหมดกว่าจะออกจากตลาดมืดมาได้
พอมองอีกที เขาก็พบว่าตัวเองมาอยู่แถวเนินเตี้ยแห่งหนึ่ง
ผู้คนยังคงวิ่งหนีกันอย่างไร้ทิศทาง
บางคนแบกหาบ บางคนเข็นรถเข็นคันเล็ก
ยังมีอีกหลายคนวิ่งหนีจนรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่ง
“วิ่งมั่วตามพวกเขาต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้ายังวิ่งต่อ มีหวังไปเจอทหารอาสาแน่!”
หลี่ต้าซานก้าวพรวดไม่กี่ก้าวก็ปีนขึ้นเนินดิน
จากเสียงเมื่อครู่ เขาคิดว่าเสียงปืนไม่ได้มาจากอาวุธของทหารอาสา
แต่คล้ายกับกระสุนที่ยิงออกมาจากปืนกล่องกระจกมากกว่า
พอเป็นแบบนี้ เรื่องราวก็เริ่มชัดเจนขึ้นมาบ้าง