จางเฟิงมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดว่า “ต้าซาน คอมมูนมีเรื่องด่วนสองสามเรื่องที่ต้องให้ฉันกลับไปจัดการทันที คืนนี้ฉันต้องออกเดินทางแล้ว พรุ่งนี้นายค่อยกลับไปนะ”
“ส่วนงานประชุมยกย่องนาย อีกไม่กี่วันหวังเหอผิง รองหัวหน้ากรมจะมาเป็นประธานด้วยตัวเอง อ้อ มีอีกเรื่องจะบอกนายไว้ก่อน รางวัลสิ่งของที่นายจะได้คราวนี้ ลองทายดูสิว่าเป็นอะไร”
จางเฟิงอารมณ์ดีมาก เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้เขาได้รับความดีความชอบจากทุกฝ่าย
หลี่ต้าซานยิ้ม “เลขาฯ จาง อย่ามาอุบไว้เลยครับ ผมไม่ใช่หมอดู จะไปรู้ได้ยังไงว่าข้างบนจะให้รางวัลอะไร แค่ได้ฉายาวีรบุรุษนักรบ ผมก็พอใจมากแล้ว”
“ให้รถเทียบนาแก่หนึ่งคัน”
จางเฟิงพูดเน้นทีละคำ
“หา รถเทียบนาแก่!”
หลี่ต้าซานลุกพรวดจากเตียง สีหน้าตกใจ “เลขาฯ จาง คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหมครับ รถเทียบนาแก่เป็นทรัพย์สินส่วนรวมของทีมผลิตไม่ใช่เหรอ หรือว่าเป็นเพราะเรื่องนั้น...”
เห็นอย่างนั้น จางเฟิงก็อยากแกล้งหลี่ต้าซานต่อ พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าราวกับเข้าใจแล้ว จึงถามไปเรื่อยว่า “ต้าซาน นายว่าเรื่องนั้นหมายถึงเรื่องอะไรล่ะ”
“ก็หกสิบข้อนั่นไงครับ”
ได้ยินหลี่ต้าซานพูดแบบนั้น จางเฟิงก็พยักหน้า “ใช่แล้ว หกสิบข้อ ทางฉันเพิ่งได้รับข่าวมา นอกจากอนุญาตให้สมาชิกทีมผลิตเลี้ยงไก่ เป็ด ห่านได้ไม่จำกัดจำนวนแล้ว ยังผ่อนปรนให้เลี้ยงสัตว์ปีกอีกสองชนิด คือหมูกับแกะได้ตามใจด้วย”
“ส่วนรถเทียมวัวกับรถเทียมม้ายังไม่ชัดเจน แต่ชาวบ้านทั่วไปสามารถมีรถเทียบนาแก่กับรถเทียบบ่อเป็นของตัวเองได้”