“พี่ต้าซาน ทำไมมีชิ้นส่วนเหล็กเยอะขนาดนี้ล่ะ?”
โจวซ่วงมองจนตาลาย
ไม่คิดเลยว่าจักรเย็บผ้าจะมีชิ้นส่วนมากมายขนาดนี้
“นี่คือโครงเครื่อง ก้านเชื่อม แป้นเหยียบ แล้วก็สายพานที่ใช้หมุนจักรเย็บผ้า”
หลี่ต้าซานทำสองอย่างไปพร้อมกัน
มือหนึ่งหยิบชิ้นส่วนออกมา อีกมือก็อธิบายการใช้งานของชิ้นส่วนแต่ละชนิดไปเรื่อย ๆ
ชาวบ้านยืนล้อมอยู่ด้านนอกลานบ้าน ชะเง้อมองเข้าไปข้างใน
อย่าว่าแต่คนชนบทเลย แม้แต่ครอบครัวคนงานในอำเภอ ก็มีไม่กี่บ้านที่เคยเห็นโครงสร้างภายในของจักรเย็บผ้ากับตาตัวเอง
หลี่ต้าซานนำโครงเหล็กหล่อสามท่อนมาต่อกันเป็นรูปสามเหลี่ยม แล้วขันน็อตให้แน่น
จากนั้นก็วางหัวจักรลงในร่องตรงปลายโครง
ปลายด้านหนึ่งของก้านเชื่อมต่อเข้ากับแกนหมุนของแป้นเหยียบ อีกด้านสอดผ่านรูตรงฐานโครง แล้วเชื่อมเข้ากับกลไกส่งกำลังภายในหัวจักร
ท่าทางคล่องแคล่วราวกับช่างซ่อมมือเก๋า
“นายประกอบเป็นครั้งแรกจริง ๆ เหรอ?”
จ้าวผิงถิงอึ้งไปหมดแล้ว
ดูคล่องแคล่วขนาดนี้ ยังไงก็ไม่เหมือนคนเพิ่งเคยจับ
ต่อให้เรียนรู้วิธีประกอบจากพนักงานขายสาวมาแล้ว ก็ไม่น่าจะคล่องขนาดนี้สิ
“เรื่องกล้วย ๆ น่า”
หลี่ต้าซานตบหัวจักรอย่างภาคภูมิใจ รับผ้าสีน้ำเงินที่หวังชุ่ยฮวายื่นให้ แล้วใช้กรรไกรตัดออกมาชิ้นหนึ่ง
สอดไว้ใต้แผ่นเข็ม จากนั้นก็ยกเก้าอี้มาวางหน้าจักร
“ดูให้ดีนะ จะได้รู้ว่าการถีบจักรเย็บผ้าเป็นยังไง”
หลี่ต้าซานเหยียบแป้นด้วยเท้าทั้งสองข้าง มือทั้งคู่ประคองผ้าแล้วป้อนเข้าไปด้านหน้า
เข็มจักรขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
เพียงพริบตาเดียว
ขอบผ้าสีน้ำเงินก็ถูกเย็บเป็นตะเข็บริมผ้าที่สวยงามเรียบร้อย