ผู้คนที่เกิดในยุค 70 และ 80 ต่างมีประสบการณ์ร่วมกันอย่างหนึ่ง
เมื่อครอบครัวไหนซื้อโทรทัศน์ขาวดำเครื่องแรก เพื่อนบ้านละแวกนั้นหรือชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงก็มักจะพากันมามุงดูโดยไม่ได้นัดหมาย
บรรยากาศคึกคักราวกับช่วงตรุษจีนที่ผู้คนพากันไปตลาดนัด
ตอนนี้บ้านหลี่ก็ครึกครื้นไม่แพ้ตอนมีงานวัด
ชาวบ้านแวะเวียนมากันเป็นระลอก จำนวนคนยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ
จักรเย็บผ้าขนาดไม่ใหญ่เครื่องหนึ่ง
กลับกลายเป็นของหายากมหัศจรรย์ในสายตาชาวบ้าน
หลี่ต้าซานผู้มีมือหยาบกร้านใช้จักรเย็บผ้าเย็บของได้คล่องแคล่วราวกับช่างตัดเสื้อมืออาชีพ
เวลาใกล้พลบค่ำแล้ว
ชาวบ้านทยอยกลับไป หลี่ต้าซานก็ยกจักรเย็บผ้าเข้าไปไว้ในห้องด้านใน
“หงหง หนิวหนิว กระเป๋าหนังสือใบเล็กที่พ่อเย็บให้ สวยไหม?”
เด็กหญิงสองคนนั่งอยู่บนเตียงเตา ยิ้มหน้าบานพลางจับกระเป๋าหนังสือสองใบที่หลี่ต้าซานใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเย็บให้พวกเธอเล่น
หงหงพูดอย่างดีใจว่า “พ่อดีกับหงหงที่สุดเลย หงหงก็อยากเรียนใช้จักรเย็บผ้า พอโตขึ้นจะเย็บเสื้อผ้าให้พ่อเอง”
“หนิวหนิวก็อยากเรียนเหมือนกัน”
คำพูดเสียงเล็กเสียงน้อยของลูกสาวทั้งสองทำให้หลี่ต้าซานปลื้มใจจนบอกไม่ถูก
“พี่ต้าซาน สอนฉันก่อนสิ ฉันเรียนรู้อะไรก็ไวทั้งนั้น ดูอย่างตอนเรียนขี่จักรยานสิ ฉันเรียนเร็วจะตาย”
โจวซ่วงรีบยกม้านั่งมานั่งหน้าจักรเย็บผ้า แล้วมองหลี่ต้าซานตาเป็นประกาย
จ้าวผิงถิง ซ่งซิ่วหลาน และซุนเหมียวเหมียว
ต่างก็สนใจอยากเรียนใช้จักรเย็บผ้าไม่น้อย