“พี่หลิว กินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปไม่ได้เหรอ?”
หลี่ต้าซานบอกให้คนในบ้านรอสักครู่ ก่อนจะเอ่ยชวนเสี่ยวหลิวมากินข้าวที่บ้านอย่างกระตือรือร้น
เสี่ยวหลิวพูดผ่านกระจกรถว่า “สหายต้าซาน ฉันซาบซึ้งในน้ำใจของนายแล้ว แต่ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ต้องรีบกลับฟาร์มก่อน ฟาร์มสาขาที่สามของเรามีรถจี๊ปอยู่คันเดียว ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการฟาร์มกับเลขาฯ จะต้องใช้รถเมื่อไหร่ ไว้คราวหน้าตอนฉันได้หยุด จะมาเยี่ยมแน่นอน”
“ได้ งั้นพี่หลิวขับช้า ๆ ล่ะ”
หลี่ต้าซานยิ้มส่งเสี่ยวหลิว
“ต้าซาน รีบให้แม่ดูหน่อยว่าผอมลงหรือเปล่า”
หวังชุ่ยฮวาเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามา คว้าต้นแขนของหลี่ต้าซานไว้
เธอตรวจตั้งแต่เส้นผมจรดส้นเท้า
“แม่ ผมเพิ่งออกไปไม่กี่วัน จะผอมลงได้ยังไง ไม่ใช่แค่ไม่ผอม แต่ยังอ้วนขึ้นตั้งสองจินด้วย แม่ดูสิ ลูกชายแม่สบายดีทุกอย่าง”
หลี่ต้าซานรู้ดีว่าหญิงชราดีใจแค่ไหน จึงถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วกระโดดโลดเต้น เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่เป็นอะไรจริง ๆ
ซ่งซิ่วหลาน จ้าวผิงถิง ซุนเหมียวเหมียว และโจวซ่วงล้อมหลี่ต้าซานไว้ตรงกลาง
อดีตภรรยาทั้งสี่ต่างมีสีหน้าเป็นห่วง พร้อมรอยยิ้มหวานละมุนชวนมอง
“ต้าซาน เมื่อวานเลขาฯ จางส่งคนมาบอกว่านายทำผลงานที่ฟาร์มได้ดีมาก เล่าให้ทุกคนฟังหน่อยสิว่านายหาพวกนักศึกษาที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่ออยู่ในเขาเจอได้ยังไง?”
“ใช่ ๆ เล่าให้ทุกคนฟังหน่อยสิ ทำไมฟาร์มถึงดีกับนายขนาดนี้ นอกจากช่วยฟาร์มหาคนแล้ว นายยังทำเรื่องเจ๋ง ๆ อะไรอีก?”