“เฮ้อ...”
พอรู้ว่าพรุ่งนี้หลี่ต้าซานจะพาเมียกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม หนิวหย่งกุ้ยก็ถอนหายใจยาวขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเมียคนไหน
แต่ความหมายก็ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรแล้ว
ตอนนี้เจ้าหนุ่มหลี่ต้าซานกลับตัวกลับใจ แถมยังหาเงินเข้าบ้านได้
ก็เลยเตรียมคืนดีกับเมียสักคน
“ลุงหนิว ที่กองผลิตของลุงมีงานขนส่งหรือเปล่า ถึงไม่สะดวกให้ผมยืมรถม้า? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผมจะไปหาลุงจางก็ได้”
หลี่ต้าซานมองหนิวหย่งกุ้ยอย่างไม่เข้าใจ
เขาแค่จะยืมรถม้าเอง ทำไมตาแก่ถึงถอนหายใจล่ะ?
“ไม่มีงานอะไรหรอก ลูกสาวฉัน...ช่างเถอะ ๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว”
ชายชราแอบไว้อาลัยให้ลูกสาวอยู่ในใจสองสามวินาที
หลี่ต้าซานคิดจะคืนดีกับอดีตภรรยา หนิวซิ่วซิ่วคงหมดหวังโดยสิ้นเชิงแล้ว
“งั้นตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้าผมมารับรถนะ”
พูดจบ หลี่ต้าซานก็หันหลังเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน”
ในจังหวะที่หลี่ต้าซานกำลังจะออกจากสำนักงานกองผลิต หนิวหย่งกุ้ยก็เรียกเขากลับมาอย่างกะทันหัน ก่อนถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ปืนที่แกมีอยู่ เหลือกระสุนเท่าไหร่?”
หลี่ต้าซานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหลุดปากถามว่า “ลุงหนิว จู่ ๆ ถามเรื่องนี้ทำไม?”
“แกไม่เข้าใจจริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ? แกไม่ได้บอกหรือไงว่าจางโหย่วฝูมีพิรุธ แถมยังบอกอีกว่าพวกสายลับอาจมีพวกอยู่ในหมู่บ้านเรา ไอ้เด็กเหลือขอ แกลองคิดดูสิ ถ้าเรื่องนี้เกิดผิดพลาดขึ้นมา คนพวกนั้นจะปล่อยแกไว้หรือ?”