「ลุงหนิว ผมเอาของขวัญมาฝาก」
หลี่ต้าซานแกว่งเนื้อหมาป่าในมือไปมา ก่อนยิ้มแป้นเดินเข้าไปในที่ทำการกองผลิต
「เอาของขวัญมาให้ฉันเหรอ」
หนิวหย่งกุ้ยมองหลี่ต้าซานวางเนื้อลงบนม้านั่งยาว จากนั้นอีกฝ่ายก็เดินมานั่งตรงหน้า ล้วงบุหรี่มวนหนึ่งออกมายื่นให้
「ลุงหนิว สูบของผมเถอะ ยาสูบมวนเองของลุงสูบแล้วไม่อร่อย」
「พอเลย บุหรี่มวนสูบแล้วไม่มีรสชาติสักนิด ของแบบนั้นมีแต่ผู้หญิงสูบ」
หนิวหย่งกุ้ยปฏิเสธบุหรี่ที่หลี่ต้าซานยื่นให้ ก่อนถามอย่างลังเลว่า 「นี่ต้าซาน แกคิดจะทำอะไรกันแน่ อยู่ดี ๆ ก็เอาเนื้อมาฝากฉันตั้งเยอะ คงไม่ได้เอามาเป็นสินสอดให้ลูกสาวฉันหรอกนะ」
ไม่มีใครรู้ใจลูกเท่าพ่อ
หนิวหย่งกุ้ยจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า ความประทับใจที่หนิวซิ่วซิ่วมีต่อหลี่ต้าซานเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือแล้ว
ถึงลุงหนิวจะคอยเกลี้ยกล่อมลูกสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลี่ต้าซานหย่ากับเมียทั้งสี่คนก็จริง แต่สุดท้ายก็ยังอยู่บ้านเดียวกัน
คำคนช่างน่ากลัว
หนิวซิ่วซิ่วเป็นสาวบริสุทธิ์ แต่ออกไปบ้านตระกูลหลี่บ่อยเสียยิ่งกว่าอะไร สองสามวันก็ไปที แบบนี้มันเรื่องอะไรกัน
แต่ทุกครั้งที่พูดแบบนี้
หนิวซิ่วซิ่วก็จะจ้องเขาตาเขียว
ลูกสาวโตแล้วก็รั้งไว้ไม่ได้ ยิ่งรั้งไว้นานเข้าก็ยิ่งกลายเป็นแค้น
หลี่ต้าซานสะดุ้ง รีบโบกมือปฏิเสธ 「ลุงหนิว อย่าพูดเหลวไหลสิ ถ้าเมียทั้งหลายของผมได้ยินเข้า คงเอาผมตายแน่」
「ลุงไม่รู้หรอก... ช่างเถอะ ๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว」
「พูดเรื่องจริงจังกันดีกว่า ในเมื่อลุงไม่อยากรับของไปฟรี ๆ ก็ช่วยผมทำธุระสักอย่างแล้วกัน」