เมื่อรู้ตัวว่าติดกับ มนุษย์ไม่ได้กลัวมันเลยสักนิด กลับใช้กลยุทธ์ของมันย้อนเล่นงานเสียเอง
“อู้ว!!!”
ราชาหมาป่าเงยหน้าขึ้นทันที ส่งเสียงหอนยาวโหยหวน
หมาป่าป่าที่เหลืออีกหลายตัวราวกับคลุ้มคลั่ง แบ่งเป็นสองกลุ่มพุ่งเข้าหาหลี่ต้าซานกับเกาต้าหนิวพร้อมกันจากด้านหน้าและด้านหลัง
สามตัวกระโจนขึ้นมาจากด้านหน้า อ้าปากกว้างเผยเขี้ยวคมพุ่งกัดหลี่ต้าซาน
อีกหลายตัวเล็งเล่นงานต้นขาและข้อเท้า
“พี่ต้าซาน ทำไงดี!”
เกาต้าหนิวร้องลั่น
“ดูฉันไว้!”
หลี่ต้าซานยังคงนิ่งไม่ลนลาน สัญชาตญาณการล่าที่ฝึกฝนมาจากลานล่าสัตว์ในชาติก่อนพลันตื่นขึ้นทั้งหมด
เขายกปืนขึ้นเล็งหมาป่าที่พุ่งเข้ามา ปากกระบอกปืนสุ่ยเหลียนจูพ่นกระสุนออกไปหนึ่งนัด
หมาป่าที่ลอยอยู่กลางอากาศถูกยิงเข้ากลางหว่างคิ้ว ร่างร่วงลงพื้นตามแรงพุ่ง
หลี่ต้าซานดึงลูกเลื่อนปืนอีกครั้ง
“แกร๊ก!”
เขาบรรจุกระสุนนัดที่สองอย่างรวดเร็ว ก่อนกดปากกระบอกปืนลง
หมาป่าที่พยายามลอบโจมตีถูกกระสุนยิงจนกะโหลกเปิด สมองเละกระจายเต็มพื้น
ยิงสองนัดฆ่าหมาป่าไปสองตัว ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสามวินาที
วินาทีถัดมา หมาป่าตัวที่สามก็พุ่งมาถึงตรงหน้าหลี่ต้าซาน ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร
หลี่ต้าซานไม่มีเวลาขึ้นลำปืน จึงเหวี่ยงพานท้ายฟาดเข้าที่เอวหมาป่าตัวนั้นอย่างแรง
หัวทองแดง กระดูกเหล็ก เอวเต้าหู้
นี่คือคำอธิบายโครงสร้างร่างกายของหมาป่าได้อย่างตรงจุด
ราชาหมาป่าเห็นมนุษย์ดุร้าย ถึงจะถูกโจมตีต่อเนื่องก็ยังไม่หนี จึงโกรธจัด
มันพุ่งเข้าใส่ด้วยตัวเอง หวังจะกัดหลี่ต้าซานให้ตาย
ชั่วพริบตา ราชาหมาป่าก็เข้ามาใกล้แค่เอื้อม