“ลุงหนิว รอผมตรงนี้แป๊บนะ ผมจะพาเขากลับไปส่ง แล้วเดี๋ยวก็กลับมา”
หลี่ต้าซานราวกับกลายเป็นคนละคน เขาเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายก่อน ทั้งยังประคองแขนเจ้าผอมแห้ง ยืนกรานว่าจะไปส่งกลับบ้าน
ท่าทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว
หนิวหย่งกุ้ยรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หลี่ต้าซานแอบขยิบตาให้เขา แล้วพยักหน้าเบา ๆ
จากนั้นก็ส่งสายตาให้หนิวหย่งกุ้ยเป็นเชิงบอกให้วางใจ
“แบบนี้ค่อยใช้ได้ รีบพาฉันกลับไปส่งได้แล้ว ดึกป่านนี้ นายยังไม่นอน แต่ฉันง่วงจะแย่แล้ว”
เจ้าผอมแห้งแกล้งหาว
“พี่ใหญ่ ผมแบกพี่กลับไปเอง แบบนี้จะได้เร็วขึ้น”
หลี่ต้าซานแบกอีกฝ่ายขึ้นหลัง แล้วหนีบไม้ค้ำสองอันไว้ใต้รักแร้
เขาแบกเจ้าผอมแห้งเดินฉับ ๆ ออกจากตลาดมืดอย่างรวดเร็ว
“เดินต่อไปอีกสักหนึ่งหรือสองลี้ก็ถึงบ้านฉันแล้ว ระวังหน่อย อย่าสะดุดหินล้มล่ะ”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ล้มไม่เป็นหรอกน่า”
นอกตัวอำเภอก็มีบ้านคนอยู่เหมือนกัน เจ้าผอมแห้งชี้ไปยังบ้านดินหลังหนึ่งที่กำแพงพังไปครึ่งหนึ่งตรงหน้า “น้องชาย บ้านฉันอยู่ตรงนั้นแหละ พอถึงแล้วนายก็กลับได้”
หลี่ต้าซานได้ยินดังนั้นก็ยิ้มโดยไม่พูดอะไร ก่อนเร่งฝีเท้าแบกเจ้าผอมแห้งไปถึงหน้าบ้านดิน
กำแพงลานบ้านพังไปครึ่งหนึ่งแล้ว
สถานที่เฮงซวยแบบนี้ถ้ายังมีคนอยู่ได้ งั้นในสุสานก็คงมีคนอยู่ได้เหมือนกัน
“น้องชาย เข้าไปดื่มน้ำสักถ้วยไหม”
เจ้าผอมแห้งรับไม้ค้ำจากมือหลี่ต้าซาน แล้วเอื้อมมือผลักประตูลานบ้าน
“ดื่มน้ำบ้านแกสิ!”