“ปัง!”
เสียงทึบประหลาดดังขึ้นข้างหูทุกคน
“อ๊ากกก… ขาฉัน!!!”
เจ้าผอมโดนยิงเข้าที่ขา เจ็บจนแทบขาดใจ
เลือดไหลทะลักจากน่อง ชั่วพริบตาก็ย้อมพื้นด้านล่างจนแดงฉาน
ที่หลี่ต้าซานให้พวกนั้นถอดเสื้อผ้า ก็เพื่อเอามากลบเสียงปืนเท่านั้น
ถ้ายิงปืนกล่องกระจกกลางทุ่งโล่ง เสียงปืนจะดังไปได้ไกลอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตร
ถ้าคนแถวนั้นได้ยินเข้า ยังไงก็ต้องแจ้งกองกำลังอาสาสมัครแน่
พอเอาเสื้อผ้าพวกนี้มาห่อรอบปากกระบอกปืน ระยะที่เสียงจะกระจายไปถึงก็ลดลงมาก
หลี่ต้าซานยิ้มเยาะ “พวกแกชอบปล้นคนที่ปล้นคนอื่นมาใช่ไหม วันนี้ฉันจะสอนให้รู้ว่าของจริงเป็นยังไง นัดนี้ก็เพื่อบอกพวกแกว่า ฉันไม่ได้แค่ขู่ แต่กล้ายิงจริง”
“ฟังให้ดี เอาของมีค่าบนตัวออกมาให้หมด ขาดไปสักใบ นัดต่อไปฉันจะเปลี่ยนที่ยิง”
ของดีชิ้นที่สองจากระบบเป็นของที่หลี่ต้าซานคาดไม่ถึง
และเพราะของชิ้นนี้เอง เขาถึงตัดสินใจเล่นตามน้ำ
คนชั่วบางคนแค่ขู่หน่อยเดียวก็ฉี่ราดแล้ว
แต่คนชั่วอีกมากมายไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา
ไม่ถึงแม่น้ำเหลืองก็ไม่ยอมตายใจ
ถ้าไม่ทำให้พวกมันเจ็บตัวเสียก่อน ก็อย่าหวังว่าพวกนี้จะยอมควักของมีค่าออกมาอย่างซื่อตรง
“อย่า… อย่ายิงอีกเลย พวกเราให้ก็ได้”
เจ้าตัวเตี้ยอ้วนกลัวจนแทบขี้แตก
เขาบอกหลี่ต้าซานอย่างเสียขวัญว่าเงินกับคูปองอยู่ในกางเกง
“แล้วแกล่ะ?”
หลี่ต้าซานหันไปมองเจ้าตาตี่
“คุณปู่ เงินกับคูปองของผมซ่อนไว้ในลานบ้าน เดี๋ยวผมไปเอามาให้ครับ”
เจ้าตาตี่ร่างสูงก้มหัวรัวเหมือนตำกระเทียม ก่อนกลับเข้าไปในลานบ้านแล้วขุดห่อผ้าออกมา