พูดได้ว่าเห็นจนชินตาแล้ว
แต่มีผู้หญิงอยู่หลายคนที่มองคนรักของตัวเองเข้าไปในป่าต่อสู้กับสัตว์ร้ายอย่างไม่หวั่นไหว
ยิ่งชาวบ้านพากันยกย่องหลี่ต้าซานมากเท่าไร ซ่งซิ่วหลานก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจมากขึ้นเท่านั้น
ทุกอย่างก็เพื่อครอบครัวนี้
เรื่องบ้าบิ่นที่หลี่ต้าซานทำในช่วงนี้ ซ่งซิ่วหลานเห็นกับตาและเจ็บปวดอยู่ในใจ
ทั้งซาบซึ้งและหวาดหวั่น
พอได้ยินหลี่ต้าซานบอกว่าผัวเมียจะคุยกัน ความรู้สึกซับซ้อนสารพัดที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานก็ปะทุขึ้นมาในชั่วขณะนี้
หลี่ต้าซานถอนหายใจ กอดซ่งซิ่วหลานที่ก้มหน้าสะอื้นไว้แน่น แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “เมียจ๋า อย่าร้องไห้เลย ต่อไปฉันจะฟังเธอทุกอย่าง เวลาเข้าป่าก็จะคิดถึงเธอ คิดถึงลูกสาวของเรา จะไม่บุ่มบ่ามอีกแล้ว”
“พูดดีไปเถอะ ก่อนหน้านี้มีครั้งไหนบ้างที่ไม่พูดปลอบฉันแบบนี้ สุดท้ายก็ทำเหมือนเดิม ถ้านายมีมโนธรรมจริง ทำไมไม่เคยถามถึงพ่อกับแม่ฉันเลยล่ะ?”
ซ่งซิ่วหลานเงยหน้าถามอย่างคาดคั้น
หลี่ต้าซานพลันเข้าใจขึ้นมา
ที่ซ่งซิ่วหลานอารมณ์ปะทุขึ้นมาในคืนนี้ ไม่ใช่แค่เพราะสิ่งที่เธอเห็นและรู้สึกในช่วงที่ผ่านมา
เมียคนโตก็หึงเป็นเหมือนกัน
“ได้ ๆ ๆ พรุ่งนี้เราไปบ้านเธอกัน ไปเยี่ยมพ่อกับแม่ของเธอ พอดีที่ห้องฉันเหลือเนื้อหมีอยู่ร้อยกว่าชั่ง จะเอาไปให้พ่อแม่ของเราทั้งหมด ถ้าเธอยังไม่พอใจ ฉันจะแถมหนังหมีไปให้อีกผืน แบบนี้พอหรือยัง?”
“พูดจริงนะ?”
แม้ซ่งซิ่วหลานจะมองหน้าหลี่ต้าซานไม่ชัด แต่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าไอ้ตัวแสบนี่ไม่ได้หลอกเธอ