“ซิ่วซิ่ว มีอะไรก็คุยกันตรงนี้เถอะ”
หลี่ต้าซานรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีสายตาคมกริบหลายคู่กำลังจ้องแผ่นหลังเขาเขม็ง
“พี่ต้าซาน พี่...พี่บาดเจ็บหรือเปล่า? ฉันเอายาทาแผลมาให้ ก่อนหน้านี้พ่อฉันล้มจนขาหัก ทายาแค่ไม่นานก็หายแล้ว”
หนิวซิ่วซิ่วก้าวเข้ามาในลานบ้าน ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เพิ่งร้องไห้มาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“พ่อฉันได้ยินว่าพี่เกิดเรื่อง ก็ร้อนใจจนกระทืบเท้า ยืนกรานจะพาคนมาที่นี่ แกเป็นห่วงพี่มากเหมือนกัน”
“พี่ต้าซาน พอไปอยู่กองผลิตที่สี่แล้ว ต่อไปก็มากินข้าวที่บ้านฉันนะ ฉันจะนึ่งไข่ให้กิน”
พอได้ยินประโยคนี้
โจวซ่วงก็แทบอยากบีบคอแม่ตัวแสบนี่ให้ตาย
หลี่ต้าซานไม่มีบ้านกินข้าวหรือไง ถึงต้องไปกินที่บ้านเธอ?
อีกอย่าง
หนิวซิ่วซิ่วรู้ได้ยังไงว่าหลี่ต้าซานชอบกินไข่นึ่ง?
หนิวซิ่วซิ่วเหมือนไม่ทันสังเกตสายตาดุ ๆ ของโจวซ่วง
เธอหยิบขวดยาทาแผลออกมายื่นให้หลี่ต้าซาน
ดวงตาจับจ้องเขาไม่กะพริบ
กลัวเหลือเกินว่าเขาจะบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ
เมื่อก่อนเวลาเธอมองหลี่ต้าซาน ก็ไม่ต่างอะไรกับมองขี้หมาข้างทาง
สองคำ
น่าขยะแขยง
ผีพนัน ผลาญสมบัติ เป็นไอ้ขี้เมาที่ใคร ๆ ก็พากันหลบหน้า
แต่แล้ว
สองเรื่องที่หลี่ต้าซานทำในช่วงนี้กลับทำให้หนิวซิ่วซิ่วกินไม่ได้นอนไม่หลับ
เขาล้มหมูป่าหนักสามสี่ร้อยชั่งเพื่อช่วยชีวิตเธอ
แถมยังกล้าเสี่ยงชีวิตชักปืนสู้เหลียงซานหู่เพื่อครอบครัว
ลองถามดูสิ ผู้หญิงคนไหนไม่หวังให้ผู้ชายของตัวเองเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว ยืนหยัดค้ำฟ้าได้?
หนิวหย่งกุ้ยพ่อของเธอเป็นคนตรงไปตรงมามาทั้งชีวิต
หนิวซิ่วซิ่วรู้ดีกว่าใครว่าความกล้าหาญเลือดร้อนแบบนี้มีค่ามากแค่ไหน