ชาวบ้านที่อยู่ในสำนักงาน รวมถึงเฉินชุนเซิงหัวหน้ากองผลิต ต่างก็ไม่เคยได้ยินคำว่าอาการกระทบกระเทือนทางสมองมาก่อน
แต่ฟังจากที่ผู้อำนวยการเฉินพูดอย่างมีหลักมีฐาน
ก็เห็นได้ว่าโจวซ่วงถูกเฉาตงซานทำร้ายจนบาดเจ็บไม่น้อยจริง ๆ
「ถ้าอย่างนั้น ผู้อำนวยการเฉิน รบกวนจัดห้องพักผู้ป่วยให้เธอด้วยนะครับ พี่น้องชาวบ้าน รบกวนทุกคนช่วยพาโจวซ่วงไปสถานีอนามัยก่อน」
เกาเหว่ยตั้งใจจะยุติเรื่องให้สงบ
「ไม่ได้!」
หลี่ต้าซานลุกพรวดขึ้นมา จ้องเขม็งด้วยความโกรธแล้วกล่าวว่า 「หัวหน้าเกา น้องสาวผมอาการหนักจนแทบไม่ไหวแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่แค่จะนอนโรงพยาบาลหรือไม่ แต่มันคือการทำร้ายร่างกายอย่างร้ายแรง! จนถึงตอนนี้เฉาตงซานก็ยังไม่ยอมรับว่าลงมือทำร้ายคน ในเมื่อไม่ได้ลงมือ แล้วอาการกระทบกระเทือนทางสมองนี่เกิดขึ้นได้ยังไง?」
「เมื่อกี้ผู้อำนวยการเฉินก็พูดแล้วว่า ต้องได้รับแรงกระแทกจากภายนอกถึงจะทำให้สมองกระทบกระเทือนได้ ผู้อำนวยการเฉิน ช่วยอธิบายทีครับ ผมไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่ค่อยรู้จะพูดคำสวยหรูพวกนี้ยังไง」
หลี่ต้าซานเตะส่งเรื่องให้ผู้อำนวยการเฉินอย่างไม่ใส่ใจ
ผู้อำนวยการเฉินไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ก็พอจับใจความได้บ้าง
ชายวัยกลางคนร่างกำยำตรงหน้าทำให้โจวซ่วงบาดเจ็บ
แต่กลับปฏิเสธหัวชนฝาว่าตัวเองลงมือ
เฮ้อ ทำไมเรื่องข้างล่างถึงวุ่นวายแบบนี้ไปหมด?
จากนั้น
ผู้อำนวยการเฉินก็อธิบายอาการกระทบกระเทือนทางสมองในรูปแบบต่าง ๆ ให้ชาวบ้านฟังใหม่ ด้วยถ้อยคำที่ทุกคนเข้าใจได้
ระหว่างอธิบาย ผู้อำนวยการเฉินยิ่งมองเฉาตงซานก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนดี
「สหายเฉาตงซาน คุณต้องขอโทษหลี่ต้าซานกับสหายโจวซ่วงเดี๋ยวนี้ และต้องแสดงความจริงใจด้วย」