“ต้าหนิว ไปเอาน้ำมาให้หน่อย สาดให้ไอ้แก่เฮงซวยนี่ฟื้น”
หลี่ต้าซานสั่ง
เกาต้าหนิวเหลียวซ้ายแลขวา แล้วก็เห็นกาน้ำชาบนโต๊ะพอดี
เขารีบวิ่งไปคว้ากาน้ำชา เปิดฝาดูก็พบว่ายังเหลือน้ำอยู่ครึ่งกา
“พี่ต้าซาน เอานี่”
หลี่ต้าซานรับกาน้ำชามา พลางหัวเราะเยาะ “ไอ้แก่เฮงซวยนี่รู้จักใช้ชีวิตดีนี่ น้ำเหลือแค่นี้ ฉันยกให้แกหมดเลย”
พูดจบ
หลี่ต้าซานก็เทน้ำชาพร้อมใบชาทั้งหมดจากกาลงไปทีเดียว
“ฉันยอม! จะให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น! คุณปู่หลี่ ฉันจะประทับตราให้เดี๋ยวนี้!”
น้ำชาผสมใบชาสาดลงไปจนเหลียงซานหู่ฟื้นขึ้นมาทันที
ไม่รู้ว่าไอ้แก่นี่ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ ๆ ก็ยื่นมือทั้งสองข้างมากอดขาหลี่ต้าซาน พลางอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา
ก่อนหน้านี้เหลียงซานหู่ยังพอมีความกล้าจะต่อรองกับหลี่ต้าซานอยู่บ้าง
แต่พอหลี่ต้าซานเอ่ยถึงการรณรงค์จัดระเบียบพรรคและคอมมูน ความกล้าหยิบมือสุดท้ายในตัวเหลียงซานหู่ก็หายวับไปทันที
ทั้งการรณรงค์จัดระเบียบคอมมูนและสิทธิ์ควบคุมบัญชีพื้นฐานของกองผลิต ล้วนถูกส่งต่อจากคอมมูนไปยังกองผลิตต่าง ๆ ทีละอย่าง
อย่างหลังหมายความว่าหัวหน้ากองผลิตจะกลายเป็นราชาไร้บัลลังก์ที่สั่งอะไรก็ได้
จะแบ่งอาหารอย่างไร จะคิดคะแนนแรงงานแบบไหน ใครต้องทำงานหนัก ใครได้ทำงานเบา
หัวหน้ากองผลิตมีอำนาจจัดสรรทุกอย่างโดยไม่มีใครกล้าโต้แย้ง
ส่วนอย่างแรกเป็นเหมือนเครื่องหมายประหารชีวิตที่มุ่งเป้าไปยังหัวหน้ากองผลิต หัวหน้ากองใหญ่ และเจ้าหน้าที่คอมมูนโดยเฉพาะ
ความผิดเล็กน้อยถูกตรวจพบก็กลายเป็นความผิดใหญ่ ส่วนความผิดใหญ่ก็ถูกจับเข้าคุกทันที