“เบาเสียงหน่อยสิ อยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดหรือไง?”
เกาหม่านซานแทบช็อก รีบคว้าตัวเกาต้าหนิวไว้แล้วปิดปากลูกชายทึ่มทันที
“ต้าหนิว พี่มีเรื่องสนุกกว่านี้ให้ทำ เอาไหม?”
ตอนแรกหลี่ต้าซานตั้งใจจะขอให้เกาหม่านซานช่วย
แต่พอคิดอีกที
เกาต้าหนิวต่างหากที่เหมาะที่สุด
พอได้ยินว่ามีเรื่องสนุกให้ดู เกาต้าหนิวก็พยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกไก่จิกข้าว ก่อนจะปัดมือเกาหม่านซานออก “พี่ต้าซานบอกให้ทำอะไร ผมก็ทำหมดเลย สนุกกว่าจุดประทัดอีกไหม?”
“สนุกกว่าจุดประทัดเป็นร้อยเท่า”
หลี่ต้าซานโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเกาต้าหนิว พลางพูดชัดถ้อยชัดคำ “ตอนนี้นายไปบ้านเหลียงซานหู่ เก็บก้อนหินปาใส่บ้านเขา แล้วตะโกนเสียงดัง ๆ ว่าฉันมาแก้แค้นให้พี่ต้าซาน จะฆ่าล้างโคตรพวกแกให้หมด”
“จากนั้นรอสักพัก พอเห็นคนในบ้านพากันออกมาไล่จับนาย ก็รีบวิ่งไปบ้านเหลียงเอ้อร์หู่ พังประตูเข้าไปแล้วเห็นอะไรก็ตะโกนออกมาให้หมด ยิ่งเสียงดังยิ่งดี ทางที่ดีตะโกนเรียกคนทั้งหมู่บ้านมาเลย เข้าใจไหม?”
เกาต้าหนิวเกาหัว ทวนคำพูด “ปาหินแล้วตะโกนแก้แค้น พวกเขาไล่จับ ฉันก็วิ่ง วิ่งเข้าไปบ้านเหลียงเอ้อร์หู่ เห็นอะไรก็ตะโกน ยิ่งเสียงดังยิ่งดี!”
“ใช่ ทำตามที่ฉันบอก ห้ามเติมแม้แต่คำเดียว”
หลี่ต้าซานกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
น้องชายทึ่มคนนี้หัวไม่ค่อยดี ทำอะไรแต่ละอย่างก็ใช้อารมณ์เป็นหลัก
คนตระกูลเหลียงไม่มีทางฝันถึงแน่
ว่าเกาต้าหนิวจะวางแผนเป็นด้วย
เกาหม่านซานฟังจนหน้าซีด พูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ ว่า “ต้าซาน ถ้าเรื่องจางโหย่วฝูกับเมียเหลียงเอ้อร์หู่เล่นชู้กันถูกจับได้ขึ้นมา ตระกูลเหลียงไม่เอาเรื่องพวกเราจนตายเลยเหรอ?”