「พี่หม่า ปืนกระบอกนี้กับกระสุนในกล่อง ผมเหมาหมดเลย พี่เสนอราคาที่สมเหตุสมผลมาเถอะ」
「ใจกว้างจริง!」
หม่าหนวดใหญ่รอคำนี้อยู่แล้ว เขาชูสามนิ้วขึ้นมา 「น้องชาย เมื่อกี้นายก็เห็นแล้วว่าฉันเป็นคนยังไง ไม่เอาเปรียบใครแน่นอน สามร้อยหยวน เอาปืนกับกระสุนไปได้เลย」
「สามร้อยเหรอ?」
หลี่ต้าซานแทบหัวเราะทั้งที่โมโห
ว่าแล้วเชียว
คำพูดจากปากพ่อค้าอาวุธ เชื่อไม่ได้แม้แต่คำเดียว
ปืนพกปากบานหายากก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าปืนกระบอกนี้จะมีค่าถึงขนาดนั้น
ราคาที่หลี่ต้าซานคิดไว้คือไม่เกิน 150 หยวน
「พี่หม่า ในเมื่อของชิ้นนี้มีค่าขนาดนั้น ผมไม่ยุ่งแล้ว เอาคืนพี่ดีกว่า」
หลี่ต้าซานใช้วิธีถอยเพื่อรุก วางปืนกลับเข้าไปในกล่อง
แล้วเร่งให้หม่าหนวดใหญ่เอากระสุนปืนสุ่ยเหลียนจูมาให้เขาเร็ว ๆ
ใส่กระสุนเสร็จ หลี่ต้าซานก็ต้องรีบกลับแล้ว
「น้องชาย นายคิดจะจ่ายเท่าไหร่?」
หม่าหนวดใหญ่ใจคอไม่ดีสุด ๆ ไม่คิดเลยว่าหลี่ต้าซานจะไม่เปิดโอกาสให้ต่อรองสักนิด
หลี่ต้าซานพูดช้า ๆ 「ผมบอกราคาไป พี่ก็คงไม่ตกลงอยู่ดี จะทำให้เสียมิตรภาพกันไปทำไม ต่อไปถ้ามีกระสุนปืนสุ่ยเหลียนจูอีก เก็บไว้ให้ผมทั้งหมดก็แล้วกัน」
「ส่วนปืนกระบอกนี้ ผมคงเอื้อมไม่ถึง」
「อย่าเพิ่งสิ น้องชาย ลองเสนอราคามาก่อน ถ้าไหวเราค่อยมาคุยกัน」
ถ้าเป็นอาหารหรือข้าวของอย่างอื่น หม่าหนวดใหญ่คงไม่ร้อนใจขนาดนี้
ปืนกับกระสุนกินก็ไม่ได้ ดื่มก็ไม่ได้ เก็บไว้กับตัวมีแต่จะทำให้เงินจม