พี่น้องสองคนเข้าเมืองอำเภอมาซื้อปืน จางโหย่วฝูจ่ายเงิน 40 หยวน ซื้อปืนกล่องเต่าของญี่ปุ่นมาได้กระบอกหนึ่ง
เงินในมือยังเหลืออีกไม่กี่หยวน
เขาคิดว่าขอแค่ชนะสักตาก็เอาเงินพวกนี้คืนมาได้
ใครจะคิดว่ากลับเสียจนหมดเกลี้ยง
“จินเป่า ถ้าอยากกินดีอยู่ดี เดี๋ยวก็ไปจัดการหลี่ต้าซานกับพี่ลูกพี่ลูกน้องกัน ไอ้หมอนั่นโผล่ที่สหกรณ์ขายของ ก็ต้องหอบของดี ๆ กลับบ้านอีกแน่ ๆ อย่างน้อยติดตัวมันต้องมีสัก 200 หยวน ไม่ก็ 300 หยวน บางทีอาจมีคูปองอีกเพียบด้วย”
จางโหย่วฝูยิ้มเย็น ก่อนเริ่มชักชวนจางจินเป่าให้ร่วมมือกันฆ่าหลี่ต้าซาน
“จะฆ่าหลี่ต้าซานตอนนี้เลยเหรอ...”
จางจินเป่าหน้าถอดสี
เขารู้อยู่แล้วว่าลูกพี่ลูกน้องเข้ามาในอำเภอเพื่อซื้อปืนไปเล่นงานหลี่ต้าซาน แต่ไม่คิดว่าจางโหย่วฝูจะรีบร้อนขนาดนี้ ถึงกับคิดลงมือในตัวอำเภอเลย
“จินเป่า ลองคิดดูสิ ทำไมไอ้สารเลวอย่างหลี่ต้าซานถึงมีเมียตั้งสี่คน ซื้อทั้งจักรยานทั้งจักรเย็บผ้า แถมยังกินดีอยู่ดีทุกวัน ส่วนเราสองคนได้แต่ยืนมอง แม้แต่เนื้อสักคำยังไม่ได้กิน แบบนี้ยุติธรรมไหม?”
“พูดถึงความสามารถแล้ว พวกเราพี่น้องมีใครสู้หลี่ต้าซานไม่ได้บ้าง? เงินทุกหยวนที่ไอ้สารเลวหาได้ล้วนไม่สะอาดทั้งนั้น นี่ไม่ใช่ปล้น แต่เป็นการกำจัดภัยให้ประชาชน!”
เรื่องของตัวเอง เขาย่อมรู้ดีที่สุด
จางจินเป่า ลูกพี่ลูกน้องของจางโหย่วฝู ก็ไม่ใช่คนดีมีศีลธรรม แถมยังใจเหี้ยมอยู่ไม่น้อย