“อ๊าก!!! ฆ่าคนแล้ว...”
หลี่ต้าซานยืนงงเป็นไก่ตาแตก ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของหลี่จวี๋ฮวาที่ดังราวกับหมูถูกเชือด
คนลงมือคือซ่งซิ่วหลานนั่นเอง
เธอใช้ไม้คลึงแป้งฟาดหัวหลี่จวี๋ฮวาอย่างแรง จนยายแก่ตัวแสบร้องคร่ำครวญแทบขาดใจ
“ถ้าแกด่าแม่ฉันอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะเรียกผิงถิง เสี่ยวซ่วง แล้วก็เหมียวเหมียวออกมาจัดการแกให้ปากฉีกเลย!”
ปกติซ่งซิ่วหลานไม่ชอบหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่เคยกลัวใครเหมือนกัน
เธอขู่หลี่จวี๋ฮวาว่าถ้ายังไม่รีบไป ก็จะให้คลานออกไปเอง
หลี่จวี๋ฮวาทรุดนั่งลงกับพื้น มองซ่งซิ่วหลานที่ยืนจ้องเขม็งอย่างดุดันด้วยความตกตะลึง
ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า
สะใภ้ใหญ่ตระกูลหลี่ที่ปกติดูเรียบร้อยคนนี้ พอโมโหขึ้นมาจะน่ากลัวขนาดนี้
แววตาราวกับจะฆ่าคนได้
“รอดูเถอะ เรื่องนี้ยังไม่จบ!”
พูดจบ หลี่จวี๋ฮวาก็หันหลังวิ่งหนีไปทันที
หลี่ต้าซานอุทานด้วยความทึ่ง “ผู้หญิงค้ำฟ้าได้ครึ่งหนึ่งจริง ๆ นั่นแหละ ซิ่วหลาน เมื่อกี้สะใจสุด ๆ ใจถึงกว่าผู้ชายอย่างฉันอีกนะ”
ใครจะคิดว่าหวังชุ่ยฮวาจะเดินออกมา คว้าไม้กวาดด้ามหนึ่งแล้วฟาดหลี่ต้าซาน
“ยังมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอ เป็นผู้ชายทั้งคน พอถึงเวลาคับขันกลับสู้ผู้หญิงไม่ได้ ต้องให้เมียออกหน้าแทนบ้าน แกไม่อายบ้างหรือไง?”
หลี่ต้าซานได้แต่ยืนเจื่อน ๆ รับไม้กวาด
เขาเองก็ไม่คิดว่าซ่งซิ่วหลานจะลงมือไวขนาดนี้ ตอนกำหมัดเตรียมเข้าไปสั่งสอนหลี่จวี๋ฮวา ซ่งซิ่วหลานก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว
จ้าวผิงถิงกับซุนเหมียวเหมียวปิดปากหัวเราะคิกคัก ส่วนโจวซ่วงหัวเราะจนตบต้นขาป้าบ ๆ “พี่ใหญ่ ปกติพี่ดูสุขุมจะตาย พอโมโหขึ้นมาน่ากลัวเกินไปแล้วนะ”