โจวฟางยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว
เธอร้องไห้โฮออกมา
ปีนี้เธออายุสิบเจ็ดปีนับแบบจีน จะเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน
ก่อนหน้านี้ยังถูกยายเฒ่าใจร้ายผลักไปจนเกือบตกหน้าผา
ในหัวมีแต่ภาพชะตากรรมอันน่าเศร้าของโจวซ่วง พี่สาวคนโต
ตอนที่โจวฟางสิ้นหวังจนหมดหนทาง จู่ ๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
หลี่ต้าซาน คนที่ใคร ๆ ก็รังเกียจ แม้แต่หมาก็ยังเมินหน้า กลับลงมือช่วยเธอ
ไม่เพียงอัดยายปีศาจนั่น
ยังกล่อมให้คนอื่น ๆ ช่วยกันจับติงจวี๋ฮวาส่งสถานีรักษาความสงบด้วย
จากนั้น
หลี่ต้าซานก็หยิบเงินออกมาราวกับเล่นกล บอกว่าจะเอาไปให้ตระกูลโจวใช้หนี้
ตั้งหนึ่งร้อยหยวนเชียวนะ!
ชาตินี้โจวฟางยังไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน
พอนึกถึงข่าวลือต่าง ๆ กับนิสัยของหลี่ต้าซานที่เคยได้ยินมาก่อน
เล่นพนัน ตบตีเมีย ไม่ทำงานทำการ
โจวฟางร้องไห้หนักอยู่ภายนอก แต่ในใจกลัวยิ่งกว่าอะไร
ไม่มีทางที่โชคจะหล่นจากฟ้า
คนอย่างหลี่ต้าซานยิ่งไม่มีทางใจดีขึ้นมาแบบนี้
หรือว่าเขาหมายตาเธอ อยากหลอกเอาตัวเธอไป?
“น้องเมีย ฉันก็ไม่ใช่เสือกินคนสักหน่อย จะร้องไห้ทำไมเนี่ย?”
“ไม่ต้องมองแล้ว ๆ เธอเป็นน้องเมียฉัน ที่บ้านเจอเรื่องนิดหน่อย เลยกำลังเสียใจอยู่”
หลี่ต้าซานได้แต่กุมขมับ
โจวฟาง ยัยขี้แยคนนี้หาเรื่องยุ่งมาให้เขาได้จริง ๆ
พูดยังไม่ทันกี่คำ
ก็เรียกคนมุงดูเข้ามาอีกเป็นฝูง
โจวฟางร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทัน ตัวสั่นงันงกไปหมด
ในหัวปั่นป่วนยุ่งเหยิง
รู้สึกแค่ว่าเพิ่งหนีจากถ้ำเสือมาได้ ก็กลับตกลงไปในรังหมาป่าอีก