“นี่... นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ”
ชาวบ้านกำลังชิมอาหารชั้นดีที่พุ่งออกมาจากเครื่องจักรอย่างเบิกบาน มีเพียงจ้าวผิงถิงที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี
โจวซ่วงก้มหน้ากินป๊อปคอร์นกรอบ ๆ พลางพูดเสียงอู้อี้ว่า “พี่รอง วิทยาศาสตร์อะไรไม่วิทยาศาสตร์อะไร แล้วทำไมพี่ไม่กินล่ะ?”
ในบรรดาผู้หญิงในบ้าน คนที่มีภูมิหลังแย่ที่สุดคือจ้าวผิงถิง
เป็นลูกหลานเจ้าที่ดิน
แต่ขณะเดียวกัน จ้าวผิงถิงก็เป็นคนเดียวในหมู่ผู้หญิงเหล่านี้ที่เคยเห็นโลกกว้าง เป็นสาวเก่งที่เคยเรียนมัธยมปลายในเมืองประจำมณฑล
ในตอนนั้น
ตำราเรียนทั้งหมดของโรงเรียนมาจากประเทศพี่ใหญ่
จ้าวผิงถิงจำได้แม่นว่าครูฟิสิกส์เคยสอนเรื่องการเปลี่ยนรูปของพลังงานกับกฎอนุรักษ์พลังงาน
เมล็ดข้าวโพด 1 ชั่ง ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปอย่างไร ก็ยังคงมีน้ำหนัก 1 ชั่ง
พูดอีกอย่างก็คือ
อาหาร 1 ชั่ง ไม่มีทางเปลี่ยนเป็น 2 ชั่ง 3 ชั่ง หรือมากกว่านั้นได้ด้วยแรงภายนอก
อาหารจะเพิ่มขึ้นมาเองไม่ได้
แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับขัดแย้งกับสิ่งที่เธอเรียนมาอย่างรุนแรง
“พูดแล้วก็แปลกนะ พอเอาเมล็ดข้าวโพดใส่เครื่องนี้แล้วอบออกมา กลายเป็นอาหารชั้นดีจริง ๆ แถมยังอร่อยด้วย”
“นั่นสิ ในที่สุดคอมมูนก็ทำเรื่องเข้าท่ากับเขาสักที”
“ต้าซาน พรุ่งนี้ทุกคนก็ใช้เครื่องนี้ได้แล้วใช่ไหม?”
ป๊อปคอร์นที่ได้จากเมล็ดข้าวโพด 1 ชั่งมีไม่มาก ชาวบ้านแต่ละคนได้แบ่งกันไปคนละสิบกว่าเม็ด
ไม่มีใครคิดเลยว่าเมล็ดข้าวโพดที่บรรพบุรุษใช้ประทังท้องกันมาหลายชั่วคน