หลี่ต้าซานยังไม่ทันได้บ่นเจ้าพี่ชายทึ่มที่ทำลายบรรยากาศ
คำพูดประโยคที่สองของเกาต้าหนิวก็เกือบทำให้หัวใจหลี่ต้าซานหยุดเต้น
พี่ชายทึ่มฆ่าคนตายแล้ว
เป็นไปได้ยังไง?
“อื้อ ๆ!”
วินาทีถัดมา
หลี่ต้าซานรีบยกมือปิดปากเกาต้าหนิว
“ต้าหนิว อย่าโวยวาย ระวังคนอื่นได้ยิน!”
เรื่องของบ้านโจวซ่วงยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย
หลี่ต้าซานไม่เคยคิดมาก่อนว่า
เกาต้าหนิว พี่ชายทึ่มของเขา จะก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้
เวลานี้เกาต้าหนิวตัวสั่นงันงก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและกระวนกระวายอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
อย่าเห็นว่าเกาต้าหนิวมีสติปัญญาแค่เด็กอายุสิบเอ็ดสิบสองขวบ
สติปัญญาต่ำ
ไม่ได้แปลว่าเกาต้าหนิวเป็นคนโง่จริง ๆ
เรื่องอื่นเขาอาจไม่เข้าใจ
แต่หลักที่ว่าฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เขายังรู้ดี
“ต้าหนิว ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไร ใช้พยักหน้ากับส่ายหน้าตอบพี่ก็พอ”
หลี่ต้าซานตั้งสติได้ทันที เขารู้ดีว่าต่อให้พี่ชายทึ่มฆ่าคนจริง ๆ คนผิดก็คงไม่ใช่เขาแน่
“นอกจากพี่แล้ว มีใครรู้อีกไหม ถ้ารู้กันแค่เราสองคนก็พยักหน้า”
เกาต้าหนิวรีบพยักหน้ารัว ๆ
เห็นดังนั้น หลี่ต้าซานก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนถามต่อว่า “อีกฝ่ายเป็นคนในหมู่บ้านเราไหม?”
เกาต้าหนิวส่ายหน้าทันที
“นายเคยเห็นคนคนนี้ไหม?”
คำถามสองสามข้อถัดมา เกาต้าหนิวตอบด้วยการส่ายหน้าทั้งหมด
“เดี๋ยวก่อนสิ ในเมื่อนายไม่รู้จักเขา แล้วจะฆ่าเขาทำบ้าอะไร?”
ถามไปถามมา หลี่ต้าซานก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขาคลายมือออกแล้วถามอีกครั้ง “ต้าหนิว นายคงไม่ได้ตั้งใจหลอกพี่หรอกนะ? นายไม่รู้จักคนคนนี้ ทั้งยังไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แล้วจะฆ่าเขาทำไม?”