ทหารที่รอดชีวิตจากสนามรบทางเหนือมาได้ แม้จะพูดไม่ได้ว่าทุกคนเป็นยอดนักรบ แต่ก็ล้วนเป็นทหารช่ำศึกที่ผ่านความเป็นความตายมาไม่รู้กี่ครั้ง
ฝีมือที่ติดตัวล้วนเป็นวิชาสังหารคน
อย่าว่าแต่คนธรรมดาจะสู้กับเถียนเซิ่งลี่ได้เกินสิบกระบวนท่าเลย แค่หนึ่งหรือสองกระบวนท่า บางทีอีกฝ่ายก็ลงไปนอนเป็นศพอยู่บนพื้นแล้ว
ตึง ตึง ตึง...
ตอนตีหนึ่งกว่า ๆ ระฆังเสียงทุ้มดังขึ้นในหมู่บ้านเขาซานยามค่ำคืน
หัวหน้ากอง เลขาฯ พรรคประจำกอง และหัวหน้ากองร้อยทหารอาสารีบรุดมาที่หน้าโกดัง
เผิง ทหารอาสาประจำฟาร์ม คว้าไฟฉายกับกุญแจรถไปเอาจักรยานจากบ้านหลี่ต้าซาน ก่อนปั่นไปแจ้งคอมมูนทั้งคืน
“แม่งเอ๊ย สายลับสมัยนี้ยิ่งกำเริบหนักขึ้นทุกที ถึงกับบุกมาถึงทีมผลิตเลย”
“ขโมยเนื้อไปไม่กี่ชิ้น ไอ้เวรนี่มันคิดจะทำอะไรกันวะ?”
หูชิงหมิงกับจินต้าถัวได้ยินว่าเนื้อในโกดังหายไปแค่ไม่กี่ชิ้น ก็อดมองหน้ากันอย่างงุนงงไม่ได้
พวกเขาได้ยินเรื่องสายลับก่อวินาศกรรมมาไม่น้อย
ทั้งวางยาพิษในบ่อน้ำ ทำลายโรงไฟฟ้า หรือไม่ก็ซุ่มยิงเจ้าหน้าที่คอมมูนกับอำเภอ
แต่เพิ่งเคยเห็นสายลับขโมยเนื้อเป็นครั้งแรก
ฟ้าสางได้ไม่นาน จางเฟิงก็ปั่นจักรยานมาถึงหมู่บ้านเขาซาน โดยมีเกาเหว่ย หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบ และทหารอาสาหลายสิบคนจากกองพันทหารอาสาตามมาด้วย ทุกคนหอบแฮ่ก
ไม่นานนัก รถบรรทุกคันหนึ่งกับรถจี๊ปอีกคันก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านเขาซานจากคนละทิศทาง
บนรถจี๊ปมีเสิ่นฉางไห่ ผู้จัดการฟาร์มสาขาที่สาม ส่วนรถบรรทุกขนทหารอาสาติดอาวุธจากกรมกิจการทหารของอำเภอมาเต็มคัน