กลับมาถึงหน้าบ้าน ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ในลานบ้านมืดมิดแปดด้าน มีเพียงห้องโถงที่จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดอยู่ดวงหนึ่ง
“แม่ ดูสิว่าลูกเอาอะไรกลับมาฝาก”
“ไอ้ลูกเวร ยังรู้จักกลับบ้านด้วยเรอะ! ข้านึกว่ามึงตายอยู่ข้างนอกไปแล้ว!”
สิ้นเสียงก็ได้ยินเสียงดุด่าปนเป็นห่วงของหวังชุ่ยฮวา
หลี่ต้าซานวางกระสอบข้าวกับหมูสามชั้นลง แล้วยิ้มทะเล้นทักว่า “แม่ครับ เมีย ๆ ทุกคน ออกมาเร็วเข้า ผมเอาของมา...”
“มึงจะโวยวายหาพระแสงอะไร! หงหงกับหนิวหนิวเพิ่งหลับไป ถ้าถูกมึงปลุกขึ้นมา ดูสิข้าจะจัดการมึงหรือเปล่า!”
หวังชุ่ยฮวาออกมาจากห้องโถง ถลึงตามองลูกชายเวรที่หายไปทั้งวัน
เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ขากางเกงยังติดเมล็ดหญ้ามาด้วย
“ข้านึกแล้วเชียว ว่ามึงมันลูกสิบลิ้น ปากหวานพล่ามไปเรื่อย บอกว่าเข้าป่าหาของกิน? แล้วของกินล่ะ? เลอะเทอะชุ่ยขนาดนี้ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ”
เฝ้ารอมาทั้งวันแล้วกลับต้องผิดหวัง หวังชุ่ยฮวาได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
เด็กสองคนเชื่อเหลือเกินว่าพ่อจะเอาของกินกลับมาได้
รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นพ่อกลับมา
ดีที่หลอกจนหลับได้
ถ้าเห็นหลี่ต้าซานกลับมามือเปล่า ไม่รู้จะร้องไห้ออกมาขนาดไหน
“แม่ เรียกหงหงกับหนิวหนิวตื่นเร็วเข้า คืนนี้บ้านเรากินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง!”
หลี่ต้าซานพูดจาตื่นเต้น แล้วยักคิ้วหลิ่วตามองของบนพื้น
ในลานบ้านมืดมิด อีกทั้งหวังชุ่ยฮวาก็แก่แล้ว มองไม่เห็นข้าวกับเนื้อบนพื้นตั้งแต่แรก
ก้มลงดูถึงได้เห็น
บนพื้นมีถุงป่อง ๆ วางอยู่ใบหนึ่ง ข้างบนมีหมูสามชั้นชิ้นเบ้อเร้อวางอยู่
“โอ้โห!!!”
หวังชุ่ยฮวาตะลึงงันไปชั่วขณะ
“แม่ เป็นอะไร?”
เสียงร้องตกใจของยายเฒ่าดังขึ้นพร้อมกับเมียทั้งสี่ที่กลับเข้าห้องพักผ่อนก่อนหน้านี้ พากันวิ่งออกมา
“เหล่าอดีตภรรยาทั้งหลาย สามีของพวกเธอกลับมาพร้อมชัยชนะแล้ว ดูสิ ข้าวสารสิบชั่ง หมูสามชั้นห้าชั่ง”
“อ้อ ยังมีอีก ฉันหาคนแลกน้ำตาลทรายขาวมาถุงหนึ่ง ซีอิ๊วหนึ่งขวด เครื่องเทศอีกหนึ่งห่อ”
เมื่อเห็นพวกเมีย ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หลี่ต้าซานก็คลี่กระสอบข้าวออกเหมือนเอาของมาโชว์
หยิบน้ำตาล ซีอิ๊ว เครื่องเทศออกมา
แล้วดันกระสอบข้าวที่เปิดปากถุงอยู่ไปข้างหน้า
ผู้หญิงสี่คนตาค้างอึ้งไป ราวกับพูดอะไรไม่ออก
หวังชุ่ยฮวาพูดตะกุกตะกักว่า “ของ...ของพวกนี้...มึง...มึงไปเอามาจากไหน?”
“แม่ครับ ตำรวจอาจไม่เชื่อ แต่ลูกชายแม่นี่มันโคตรดวงดี คนเป็นสิบ ๆ ก้มหน้าก้มตาขุดผักป่าอยู่ตีนเขา แต่มีผมคนเดียวที่ไปเจอหลินจือป่าเข้า”
เรื่องระบบ หลี่ต้าซานจะตายก็บอกไม่ได้
ที่สำคัญต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้ให้ได้
เปิดประเด็นขึ้นมาแล้วก็พล่ามโม้ถึงความเฮงของตัวเองว่าดวงดีแค่ไหน
แค่กวาดตามองก็เจอหลินจือต้นหนึ่งทันที
“ไอ้ลูกกระต่าย มึงพูดความจริงกับข้ามา ของพวกนี้เอามาจากไหนกันแน่?”
หวังชุ่ยฮวาไม่อยากเชื่อเลย
ตั้งหลายตาก็มองไม่เห็น ไหงหลี่ต้าซานไปเจอหลินจือได้
“นึกว่าข้าไม่เคยขึ้นเขาหรือไง ไปทำเรื่องน่าขายหน้ามาอีกแล้วใช่ไหม?”
“แม่ครับ ทำไมไม่เชื่อกันเลยล่ะ”
หลี่ต้าซานหน้าเศร้า สาบานสาปแช่ง
จนใจ
เจ้าเดิมมันหมดความน่าเชื่อถือแล้ว
“ตอนเด็ก ๆ พ่อเคยพาผมขึ้นเขาล่าสัตว์ แล้วสอนรู้จักสมุนไพรด้วย จำไม่ได้เหรอ?”
“พ่อมึงเคยสอนมึงดูสมุนไพร?”
หวังชุ่ยฮวาเริ่มงง ไม่เคยรู้เรื่องนี้
“จริง ๆ นะ!”
หลี่ต้าซานคิดขอโทษอยู่ในใจ
ตายแล้วไม่ต้องมีหลักฐาน นอกจากพ่อจะมาเข้าฝัน
“พ่อจ๋า หงหงหิว...”
“อาม่า หนิวหนิวอยากกินขนมก้อน”
เด็กสองคนตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งออกมาจากห้อง
หนิวหนิววัยเพียงสามขวบ ผอมเหมือนหัวไชเท้า
ส่วนหงหงอายุห้าขวบ ก็ผอมจนน่าเวทนาไม่แพ้กัน
พี่สาวหงหงพอมองเห็นข้าวบนพื้น ตาน้อย ๆ ก็เป็นประกายวูบขึ้นมาทันใด
วิ่งเข้ามากอดขาหลี่ต้าซานไว้ แล้วออดอ้อนเสียงใสว่า “พ่อจ๋า นี่ของกินใช่ไหม? ทำไมขาวจังเลย?”
หลี่ต้าซานก้มลงอุ้มลูกสาวขึ้นมา แล้วเรียกหนิวหนิวที่ขี้กลัวมาอยู่ใกล้ ๆ ด้วย
“ลูกจ๋า ของนี้เรียกว่าข้าวสาร นึ่งเป็นข้าวสวยแล้วหอมมากเลย”
เวลานี้ หลี่ต้าซานใจแทบแหลกสลาย
เด็กสองคน ไม่เคยแม้แต่จะรู้จักข้าวสาร
ดูออกว่าช่วงหลายปีมานี้ชีวิตลำบากแค่ไหน
“พ่อจ๋า ข้าวสวยอร่อยไหม?”
“พ่อจ๋า ข้าวสวยอร่อยกว่า หรือว่าขนมก้อนอร่อยกว่ากัน?”
เด็กสองคนจ้องเขม็งที่ข้าวสารบนพื้นตาไม่กะพริบ
ซ่งซิ่วหลานตาแดงก่ำ
เบือนหน้าหลบ ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาอย่างแรง
จ้าวผิงถิงรู้สึกจุกอก โจวซ่วงเองก็แอบปาดน้ำตา
แต่งผัวก็ต้องมีข้าวกินมีเสื้อใส่
ผู้หญิงหลายคนยอมแต่งกับหลี่ต้าซาน ไม่ได้หวังร่ำรวย
แค่ขอให้หลี่ต้าซานปฏิบัติต่อพวกนางอย่างดี
ใครจะไปคาดคิด
เพิ่งจะแต่งงาน หลี่ต้าซานก็เผยธาตุแท้ออกมา
วันนี้ไปจีบคนนั้น พรุ่งนี้ไปเกาะแกะคนนี้
พวกผู้หญิงพึ่งจะปลงใจตัดขาดกับหลี่ต้าซาน
เจ้านี่ก็ทำตัวเหมือนหมาปั๊ก พูดหว่านล้อมให้พวกนางยอมให้โอกาสอีกครั้ง
หลี่ต้าซานอยู่ ๆ ก็ทำแบบนี้ขึ้นมา
ในใจผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้รู้สึกซึ้งน้ำใจมากเท่าไหร่ แต่รู้สึกหวาดระแวงมากกว่า
ซุนเหมียวเหมียวอุ้มหนิวหนิวลูกสาวตัวเอง เอ่ยปากเรียบ ๆ ว่า “นายไม่ได้ไปเล่นพนันมาจริง ๆ นะ?”
“ถ้าผมดวงดีมีปัญญาชนะได้สามสิบหยวน บ้านเราคงไม่เป็นแบบนี้หรอก”
หลี่ต้าซานส่งหงหงให้ซ่งซิ่วหลาน แล้วควักเงินที่เหลือออกมาให้แม่
“ซื้อเนื้อหมดสามหยวนห้าเหมา ข้าวสารสามหยวน ที่เหลือยี่สิบสามหยวนห้าเหมา ครบทุกสตางค์อยู่ที่นี่แล้วนะครับ”
จ้าวผิงถิงฟังแล้วสูดลมหายใจเฮือก
แรงงานฉกรรจ์ในหมู่บ้านทำงานหนึ่งเดือน ยังได้แค่หกเจ็ดหยวน
ข้าวสารกระสอบเดียวกับเนื้ออีกหนึ่งเส้น ใช้เงินไปตั้งเยอะ
หลี่ต้าซานพูดจริงจังว่า “แม่ครับ หลายปีมานี้ทำให้พวกแม่ต้องลำบากมากแล้ว ต่อจากนี้ค่าใช้จ่ายในบ้าน ผมจัดการเองทุกอย่าง ถ้าปล่อยให้พวกท่านอดข้าวอีกแม้แต่มื้อเดียว ผมหลี่ต้าซานก็ไม่ใช่คน!”
“เงินพวกนี้แม่เก็บไว้เถอะครับ ต่อไปลูกชายจะหาเงินเข้าบ้านมาให้อีก”
บ้านไม่มีข้าวค้างคืน ทั้งบ้านหาเสื้อผ้าใหม่ก็ไม่มี
ลูกสาวสองคนผอมหนังหุ้มกระดูก
ผู้ใหญ่หลายคนก็อดจนซูบตอบ
แค่สามสิบหยวน บอกได้คำเดียวว่าแค่น้ำลายจิ้มฟัน
อยากให้คนในบ้านอิ่มท้อง暖和 มีเนื้อกินทุกมื้อ
หลี่ต้าซานต้องขยันให้มากขึ้นกว่านี้
ต้องงัดศักยภาพของพี่ระบบออกมาให้หมด!
ถามครั้งสุดท้าย หลี่ต้าซานใช้ตามหาชาวบ้านที่แอบค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ
แลกเปลี่ยนเครื่องปรุงรสบางส่วนจากเงินได้สำเร็จ
พรุ่งนี้เข้าป่าต่อ
หาของกินกลับบ้านต่อไป!
“แม่ครับ รอหน่อยนะ วันนี้บ้านเราได้กินอิ่มแน่!”
ไม่พูดเยอะแยะ หลี่ต้าซานยกเนื้อกำลังจะไปทำครัวข้างนอก
“หลี่ต้าซาน ฉันมีธุระกับนาย ออกมาข้างนอกหน่อย”
หลี่ต้าซานก้าวเท้าเข้าไปในครัวปั๊บ ก็ถูกจ้าวผิงถิงเรียกไปที่หน้ารั้วบ้าน
“มีอะไรเหรอ?”
หลี่ต้าซานถามยิ้มแย้ม
“ทำตัวดี ๆ อย่าทำทะเล้นใส่ฉันนะ!”
จ้าวผิงถิงลดเสียงต่ำ เอ่ยถามหลี่ต้าซานด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ
“เช้านี้ตอนเราออกไปทำงานกัน นายได้เสียกับพี่ใหญ่หรือเปล่า?”
“เอ่อ...”
“อย่าคิดว่าปิดฉันได้นะ บ่ายนี้พี่ใหญ่แอบล้างตัวอยู่คนนึงเลย พวกนายต้องทำเรื่องนั้นกันแล้วแน่!”
หลี่ต้าซานพูดไม่ออก
สมเป็นลูกหลานครอบครัวนักปราชญ์
สมองดีใช้ได้
“ผิงถิง ถ้าเธออัดอั้นตันใจ ไม่พอใจ งั้นเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว ฉันจะชดเชยให้เธอสองเท่าเลย เป็นไง?”
หลี่ต้าซานฉวยโอกาสจับมือนุ่มนิ่มของจ้าวผิงถิงไว้