ชาวบ้านที่แวะมาแสดงความยินดีและดูความครึกครื้นทยอยกันมาชมหมีดำไม่ขาดสาย
คนในบ้านหลี่วุ่นกันจนถึงสามทุ่มกว่า กว่าจะส่งชาวบ้านคนสุดท้ายกลับไปได้
บอกว่ามาแสดงความยินดี
แต่ที่มากกว่าคืออาศัยคำพูดไพเราะสารพัด มาขอแบ่งเนื้อกับข้าวของอย่างอื่นติดมือกลับไปประทังท้อง
ตั้งแต่รู้ธาตุแท้ของเจ้าสิ่งที่เรียกกันว่าเครื่องขยายปริมาณธัญพืช
ชาวบ้านก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
แต่ถึงอย่างนั้น
หลี่ต้าซานกลับชอบเจ้านี่เป็นพิเศษ
ยืมกลับบ้านไปแล้วก็ไม่ยอมคืน
ทุกไม่กี่วัน เพื่อนบ้านแถวนั้นก็ได้ยินเสียงครืนครั่นดังมาจากบ้านเขา
กระเป๋าของลูกสาวทั้งสองแทบทุกวันมีข้าวพองใส่สารให้ความหวานอยู่เต็ม
ถึงขั้นยอมใช้ข้าวสารราคาแพงทำของกินเล่นให้ลูกสาว
เห็นได้ชัดว่า
ตอนนี้ชีวิตคนบ้านหลี่สุขสบายแค่ไหน
ไม่ต้องพูดถึงข้าวสารเลย ตอนนี้ชาวบ้านแทบไม่มีแม้แต่ข้าวฟ่างกับแป้งข้าวโพดจะกิน
วันหนึ่งกินข้าวต้มได้แค่มื้อเดียว
หิวจนท้องติดหลัง
หมีดำตัวหนึ่งมีเนื้อหนักกว่าสามร้อยจิน นอกจากแบ่งให้ทหารอาสาหลายคนไปกว่าหกสิบจินแล้ว หลี่ต้าซานยังหั่นเนื้อเพิ่มอีกหนึ่งร้อยจิน มอบให้ทหารอาสาในหน่วยของหนิวหย่งจิ่ว
เนื้อที่เหลือ
แค่แบ่งออกมานิดเดียว ก็พอให้คนทั้งหมู่บ้านได้ชิมของสดใหม่แล้ว
จนปัญญา
หลี่ต้าซานไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้ที่ใครก็รังแกได้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
พอเขาถลึงตาใส่
ชาวบ้านที่คิดจะฉวยโอกาสก็พากันถอยห่างไปทันที
“แม่เห็นแล้วใช่ไหม เรื่องสร้างบ้านของเรารออีกวันไม่ได้แล้ว อีกสองวันผมจะออกไปหาทางจัดการเรื่องวัสดุเอง”