ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน หลี่ต้าซานกลัวอยู่แค่สองเรื่อง
หนึ่งคือแม่กับเมียทั้งสี่เสียใจ สองคือเด็กน้อยสองคนร้องไห้
หวังชุ่ยฮวาจูงหงหงกับหนิวหนิวไว้คนละมือ พาไปยืนข้าง ๆ หลี่ต้าซานถึงได้เป็นอิสระ
ปากบอกว่าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์
แต่จริง ๆ แล้วยังคิดจะเข้าไปสำรวจเส้นทางด้วย
ไม่นานมานี้ จางโหย่วฝูกับคนอีกหลายคนวางแผนหาสมบัติกันอยู่ในแอ่งเขา
ระบบบอกว่า ถ้าหลี่ต้าซานอยากชิงตัดหน้า แค่ตัวคนเดียวกับปืนหนึ่งกระบอกยังไงก็ไม่พอ
นอกจากอาวุธจะไม่พอแล้ว บริเวณหุบเขาเหล่าหลงยังมีสัตว์ดุร้ายจำนวนมากเดินเพ่นพ่านอยู่
ฝูงหมาป่า หมีดำ หมูป่า
กระทั่งเสือดาวก็ยังมี
ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ
ของดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม หลี่ต้าซานก็อดใจคันยุบยิบไม่ได้
ถึงจะไม่มีความสามารถขุดสมบัติที่เจ้าที่ดินหน้าเลือดซ่อนไว้ออกมา อย่างน้อยก็ต้องเข้าไปสำรวจดูสักหน่อย ทำความคุ้นเคยกับพื้นที่แถวนั้น
ดูว่าสัตว์ป่ามีชนิดไหนบ้าง และมักออกหากินเวลาไหน
พูดไปพูดมา
ก็แค่ตัดใจจากความคิดที่จะรวยไม่ลง
หลังเข้าไปในภูเขาซวงหลง หลี่ต้าซานเดินอยู่ราวสองชั่วโมงกว่า ฝ่าพงหนามมาตลอดทางจนถึงเขตนอกของหุบเขาเหล่าหลง
มองออกไปโดยรอบ สภาพแวดล้อมซับซ้อนจริง ๆ
ต้นไม้ขึ้นแน่นขนัด ก้อนหินระเกะระกะ
เสียงร้องของสัตว์ป่าดังมาเป็นระยะ
กิ่งก้านที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ บดบังทัศนวิสัยอย่างหนัก
มองจากตรงนี้ไปข้างหน้า เห็นได้ไกลสุดแค่ห้าหกเมตร