หลายคนคงเคยได้ยินคำพูดที่ว่า ขึ้นเขาง่าย ลงเขายาก
สถานการณ์ตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้นพอดี
หลังจากช่วยเหลือเยาวชนผู้มีการศึกษาหลายคนได้สำเร็จ ทหารอาสาจากกองงานย่อยที่สามก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงมาทางไหล่เขา เพื่อไปสมทบกับทหารอาสาหมวดสองที่ประจำอยู่ตรงนั้น
ทุกคนต้องคอยคุ้มกันเยาวชนผู้มีการศึกษาที่ขวัญเสียกันอยู่หลายคน ทั้งยังต้องหามหมีดำที่หลี่ต้าซานผ่าท้องและถลกหนังออกแล้ว ทำให้เคลื่อนขบวนได้ช้าลงอย่างมาก
ฟ้ามืดแล้ว เสียงสัตว์ป่านานาชนิดดังขึ้นเป็นระยะจากรอบป่า
ยิ่งทำให้การลงเขาล่าช้าไปอีก
กว่าทุกคนจะได้สมทบกับทหารอาสาหมวดสองก็ล่วงเข้ากลางดึก
เมื่อเห็นว่าทหารอาสาทั้งสิบคนที่ประจำอยู่ที่นี่ปลอดภัยครบทุกคน เสิ่นฉางไห่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปมองซากหมูป่าที่อยู่รอบ ๆ
ทหารอาสาทุกคนปลอดภัยดี
ซากหมูป่าที่พวกเขาจัดการไปก่อนหน้านี้เริ่มส่งกลิ่นเหม็นแล้ว
หลี่ต้าซานปลอบว่า “หัวหน้าเสิ่น เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ภารกิจสำคัญที่สุดของเราคือช่วยคนออกมา ขอแค่ช่วยคนได้ก็ถือว่าดีแล้ว ส่วนหมูป่าที่เน่าเหม็นพวกนี้ ก็ถือเป็นความเสียหายจากการปฏิบัติภารกิจแล้วกัน...”
“เอาอย่างนี้ไหม ถ้ามีโอกาสคราวหน้า ผมจะพาทหารอาสาหน่วยผมขึ้นเขาไปช่วยกองงานย่อยที่สามล่าสัตว์สักหน่อย คุณว่าไง?”
“อืม!”
เสิ่นฉางไห่เลิกคิ้ว อดเก็บคำพูดนี้มาใส่ใจไม่ได้
คำปลอบใจด้วยความหวังดีของหลี่ต้าซานทำให้เสิ่นฉางไห่นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
“ตอนนี้ก็คงต้องทำแบบนี้ไปก่อน”
เสิ่นฉางไห่ถอนหายใจอีกครั้ง
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าวิธีที่ดีที่สุดคือส่งคนลงเขาไปแจ้งฝ่ายบริหารฟาร์ม แล้วระดมคนมาขนซากหมูป่า