“เดิมทีควรจัดโต๊ะเลี้ยงใหญ่ฉลองผลงานของนายครั้งนี้ แต่เสียดายที่พวกเราไม่มีเงื่อนไขพร้อม ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นอาหารที่ดีที่สุดเท่าที่โรงอาหารจะหาออกมาได้แล้ว รีบกินเถอะ”
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ”
หลี่ต้าซานตรากตรำอยู่ในป่ามาทั้งวันทั้งคืน หิวจนท้องติดหลังไปนานแล้ว
เสิ่นฉางไห่กับอวี๋ปอพูดมาถึงขนาดนี้ ถ้าหลี่ต้าซานยังไม่กินก็คงดูเสแสร้งเกินไป
ครึ่งชั่วโมงถัดมา ทั้งสองได้เห็นกับตาว่าการกินมูมมามของจริงเป็นอย่างไร
หลี่ต้าซานกินไปกินมา ถึงกับยกจานขึ้นตักอาหารเข้าปากเสียเลย
“ฮ่า ๆ ๆ เสิ่น เห็นไหม กินเก่งถึงจะทำงานไหว มิน่าล่ะต้าซานถึงจัดการเจ้าหมีดำตัวนั้นได้ง่าย ๆ”
อวี๋ปอหัวเราะพลางชมว่าหลี่ต้าซานกินจุจริง ๆ
“อวี๋ ความสามารถของต้าซานไม่ได้มีแค่ฝีมือหรอกนะ หัวไวกว่าใครด้วย พอเห็นว่าฝูงหมูป่ากำลังจะโผล่มา เขาก็สั่งให้ทหารอาสาของพวกเราไปซุ่มตามจุดต่าง ๆ ล่วงหน้า ทำให้ฝูงหมูป่าตั้งตัวไม่ทัน ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันก็ไม่มีวันเชื่อว่ามีคนตัดสินการเคลื่อนไหวของสัตว์ป่าจากร่องรอยได้ล่วงหน้า”
หลังจากชมหลี่ต้าซานอีกสองสามคำ เสิ่นฉางไห่ก็ถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ต้าซาน กินอิ่มหรือยัง? ถ้ายังไม่อิ่ม ฉันจะให้โรงอาหารลองหาอะไรมาเพิ่ม ดูว่าจะทำกับข้าวได้อีกสักสองสามอย่างไหม”
“อิ่มแล้ว ๆ”
หลี่ต้าซานกลืนอาหารในปากลงไปอย่างยากลำบาก วางตะเกียบแล้วตบพุงตัวเอง
เกาต้าหนิวกินจุ หลี่ต้าซานเองก็ไม่แพ้กัน