“พี่ชายทั้งสอง ดื่มน้ำกันเถอะ”
“พี่สะใภ้ อย่าเรียกพวกเราว่าพี่ชายเลย ถ้าหัวหน้าหมวดได้ยินเข้า พวกเราซวยแน่”
“พี่สะใภ้สาม คราวนี้หัวหน้าหมวดไม่ใช่แค่เก่งกาจ แต่ยังใจกว้างด้วย รับปากว่าจะแบ่งเนื้อให้พวกเราคนละ 10 ชั่ง”
กองกำลังอาสาสมัครสองคนทยอยดื่มน้ำเย็น พลางเรียกพี่สะใภ้ไม่ขาดปาก
ใบหน้าของซุนเหมียวเหมียวแดงก่ำขึ้นมาทันที
เรื่องของบ้านหลี่ ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็มองออกกันทั้งนั้น
หวังชุ่ยฮวารับอดีตภรรยาทั้งสี่ของหลี่ต้าซานเป็นลูกสาวบุญธรรม ถึงจะอ้างว่าตัดขาดกับหลี่ต้าซานแล้ว แต่เขาก็ยังแวะเวียนไปบ้านเก่าทุกวันไม่ใช่หรือ
หย่ากันแล้วก็ยังเป็นสะใภ้อยู่ดี
เรียกพี่สะใภ้เพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้สาม พี่สะใภ้สี่ หัวหน้าหมวดฝากบอกให้พวกคุณเอาเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง แล้วก็ป๊อปคอร์นออกมา เดี๋ยวชาวบ้านก็ทยอยมากันแล้ว”
“เดี๋ยว ๆ พูดแบบนี้ได้ยังไง เรียกพวกเธอว่าพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้สาม แล้วทำไมเรียกฉันว่าพี่สะใภ้สี่ล่ะ ฟังแล้วแปลกชะมัด”
โจวซ่วงดึงแขนกองกำลังอาสาสมัครคนนั้นไว้ แล้วแก้คำเรียกให้
“ดูปากผมสิ พูดผิดอีกแล้ว”
กองกำลังอาสาสมัครตบแก้มเบา ๆ สองทีแล้วหัวเราะ “พี่สะใภ้สี่ คราวนี้พอใจหรือยัง?”
“แบบนี้ค่อยยังชั่ว”
โจวซ่วงเชิดหน้าพร้อมแอ่นอกเล็ก ๆ
ซ่งซิ่วหลานถามว่า “ต้าซานไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?”
“ไม่หายไปสักเส้นเลยครับ”
หลังจากนั้น กองกำลังอาสาสมัครทั้งสองก็กลายเป็นนักแสดงงิ้วสองคน
คนหนึ่งพูด อีกคนรับมุก
พวกเขาเล่าเหตุการณ์ได้สมจริงราวกับเห็นมากับตา ว่าหลี่ต้าซานจัดการหมีดำได้อย่างไร