"นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ ถ้าแกยังกล้ามาลวนลามฉันอีก ฉันจะตัดไอ้ของเสียผู้ชายของแกทิ้งซะ"
หลี่ต้าซานรู้สึกแค่ตัวสั่นวาบไปทั้งร่าง
ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
วินาทีต่อมา เขาก็ถูกใครบางคนผลักจากบนเตียงดินลงไปกองกับพื้นอย่างแรง
"เฮ้ย!"
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง หลี่ต้าซานแทบจะถลนลูกตาทะลัก
สาวสวยหุ่นดีคนหนึ่งกำลังตะกุกตะกักดึงผ้าห่มมาพันกาย
และต่อจากนั้น
ในหัวก็มีภาพความทรงจำเลือนลางไม่ปะติดปะต่อผุดขึ้นมามากมาย
เขาได้เกิดใหม่แล้ว
ฤดูร้อน ปี 1961
ระหว่างที่ความทรงจำค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา หลี่ต้าซานก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม
บ้านก็ยังเป็นบ้านหลังนั้นแหละ
อะไรต่างๆ ภาพรวมก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
มีแค่เรื่องเดียวที่เปลี่ยนไป
โลกเดิมเขาเป็นลูกโทนคนเดียวของที่บ้าน
แต่ชาตินี้กลับมีเมียเพิ่มมาสี่คน แถมยังมี...
ลูกสาวอีกสองคน
ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ชื่อ ซ่งซิ่วหลาน เมียใหญ่ของหลี่ต้าซาน
เป็นแม่ของลูกสาวคนโต หงหง
ให้พูดให้ถูกก็คือ
น่าจะเป็นอดีตเมียมากกว่า
เมียทั้งสี่คนนี่ก็สวยมีรูปมีร่างกันทุกคน
ฉวยตอนที่แม่และอดีตเมียอีกสามคนไปทำงานในนา
เจ้าของร่างเดิมที่ทั้งคนทั้งหมาพากันรังเกียจ ก็ทั้งออดทั้งอ้อน ทั้งลวงทั้งล่อ ซ่งซิ่วหลานให้ทำอย่างว่า
"ตามองไปไหนเนี่ย ถ้าเก่งนักก็อย่ามาหย่าเลยนะ!"
พอสบต้อหลี่ต้าซานที่ดูเจ้าเล่ห์ขี้โกงแบบนั้น ซ่งซิ่วหลานก็หัวเสียโกรธขึ้นมาเฉยๆ
คว้าหมอนปาใส่หลี่ต้าซาน
"ไสหัวไปเลยนะ"
หลี่ต้าซานเห็นท่าไม่ดีก็รีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินฉับๆ สามก้าวสองก้าวออกมานั่งที่ลานบ้าน
"นายท่านเจ้าของร่างคนเก่ง สุดยอดจริงๆ เลย!"
ไล่ดูเรื่องที่ร่างเดิมเคยทำไปเรื่อย หลี่ต้าซานก็มีคำเดียวจะบรรยาย
ไอ้บ้าระห่ำนี่มันสุดยอดเกินคำจะหาเหตุผลใดมาอธิบาย
หน้าตาแบบพานอัน ปากเก่งเป็นเอก
เป็นลูกจ้างชาวนาที่ยากจน หยั่งรากของดี
ผู้นำด้านนักวาดฝันหวานลมๆ แล้งๆ
ร่างเดิมใช้แค่ปากกับภูมิหลังที่แดงเดือดร่ำรวย หลอกสาวสวยระดับเทพมาเป็นเมียทีละคน แล้วก็หย่าทีละคน
ไอ้ระยำนี่!
สมองมันโดนลาถีบชัวร์ๆ
แต่งงานแล้วก็หย่า วนเวียนอยู่กับผู้หญิงสี่คนไปมา
ดูผิวเผินมันไร้สาระสิ้นดี
แต่พอมองตามยุคสมัยนี้จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย
เพราะว่า
ตอนนี้มันปี 1961 แล้ว ไม่ใช่ปี 2021
หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพิ่งจะกำหนดระบบจดทะเบียนสมรสอย่างชัดเจนเมื่อหกปีก่อน
ในชนบทเพิ่งจะมามีผลบังคับใช้ก็แค่ช่วงสองปีมานี้
ก่อนหน้านั้น
พวกเจ้าที่ดินแก่รวยเก่า หรือบ้านรวยที่อยู่มาตั้งแต่สังคมยุคก่อน
บ้านไหนก็มีเมียน้อย อนุภรรยา เป็นขบวน
"เฮ้อ... แล้วกูนี่เรียกได้ว่าเป็นคนเกิดใหม่ที่ซวยที่สุดไหมเนี่ย?"
พอคิดถึงนิสัยที่ทั้งคนทั้งหมาพากันรังเกียจของร่างเดิม แล้วคิดไปถึงปีเก็บเกี่ยวช่วงนี้
หลี่ต้าซานก็อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
สามปีแห่งภัยพิบัติยังไม่ทันผ่าน ไร่นาก็ปลูกอะไรไม่ค่อยได้ผลผลิต
อดีตเมียสี่คน ลูกสาวอีกสองคน แถมยังมีแม่หนึ่งคน
รวมๆ แล้วเจ็ดปากท้องรอให้หากิน
นี่มันเริ่มเกมด้วยระดับนรกชัดๆ!
ช่วงที่ผ่านมา อาศัยที่แม่กับอดีตเมียสี่คนตื่นแต่เช้าตรู่กลับค่ำมืดลงไปทำงานในนาอย่างเดียว ถึงประคองตัวไม่ให้อดตายมาได้หวุดหวิด
ไม่แปลกใจเลยที่ซ่งซิ่วหลานจะมองเขาแล้วเหมือนมองศัตรู
แม่เป็นห่วงว่าสี่สาวจะกลับบ้านเดิมแล้วถูกคนดูถูก ไหนจะกลัวว่าร่างเดิมจะตามไปรังควานพวกหล่อนอีก
เลยถือโอกาสอ้างว่าแยกบ้านอยู่ต่างหาก
จ้างคนมาสร้างเรือนมุงจากอีกหลังไว้ข้างบ้าน
พาลูกสะใภ้เก่าทั้งสี่คนย้ายไปอยู่
ส่วนหลี่ต้าซาน ลูกชายแท้ๆ กลับถูกไล่ออกไปอยู่กระท่อมข้างๆ คนเดียว
"แม่!"
แม่ของเขา หวังชุ่ยฮวา แบกจอบเดินเข้ามาจากนอกประตู
หลี่ต้าซานจมูกแสบๆ รีบลุกขึ้นจะเข้าไปช่วยแบกจอบ
"ไสหัวไปไกลๆเลย อยู่บ้านกินแล้วนอนกิน ไม่สู้ผู้หญิงดีๆ สักคน!"
พอเห็นไอ้ลูกตัวดีแอบกลับบ้านเก่าอีก หวังชุ่ยฮวาก็ถลึงตาใส่หลี่ต้าซานอย่างแรง
ชาติก่อนไปทำกรรมอะไรไว้
ชาตินี้ถึงได้มีลูกเสเพลไร้ยางอายแบบนี้
หลี่ต้าซานที่หน้าแตกไปแล้วถึงเพิ่งสังเกตว่า ข้างหลังแม่ยังมีผู้หญิงอีกสามคนเดินตามเข้ามา
ไม่ใช่ใครอื่น ก็คืออดีตเมียอีกสามคนนั่นเอง
คนที่สอง จ้าวผิงถิง
มีเสน่ห์แบบสาวงามโบราณตามธรรมชาติ
เกิดในครอบครัวเจ้าที่ดินในพื้นที่
คนที่สาม ซุนเหมียวเหมียว ลูกบ้านรวยกลางค่อนไปทางรวย ลูกสาวคนเล็กหนิวหนิวก็เป็นลูกของหล่อน
เมียคนสุดท้าย โจวซ่วง ลูกสาวบ้านชาวนาฐานะปานกลาง
เมียระดับเทพทั้งสี่คน
ถ้าเก็บไว้ได้สักคน
หลี่ต้าซานก็ยังจะไม่ด่าร่างเดิมว่าสมองหมาบ้าน!
ยกเว้นเมียหลวง ซ่งซิ่วหลาน ที่เป็นระดับชาวนายากจน
อีกสามคนล้วนมีปมเรื่องภูมิหลังไม่บริสุทธิ์ไม่มากก็น้อย
ไม่อย่างนั้น
ก็คงไม่มีทางตบะแตกมาแต่งกับหลี่ต้าซานหรอก
แต่ดันหย่าทิ้งหมดทุกคนเลยเฮ้ย
คนเมาเหล้าเถื่อนตั้งสองชั่งยังไม่ทำเรื่องเหี้ยสมองฝ่อได้ขนาดนี้
ก่อนที่หลี่ต้าซานจะตั้งสติได้ ซังข้าวโพดเปล่าๆ ก็ปลิวมาปาเข้าให้
ซ่งซิ่วหลานไม่รู้เดินออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หน้าบึ้งตึงใส่: "วันๆ เอาแต่ลวนลามผู้หญิงไปทั่ว ถ้าแกไม่อยากอดตาย ก็เลิกเอาข้าวของในบ้านไปให้นังพวกนั้นก๊งเหล้าแลกของเถอะ"
"เอ่อ..."
หลี่ต้าซานนึกขึ้นได้
ร่างเดิมยังมีดีกรีเป็นนักซ่อนชู้ด้วย
สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่โตมาจากยุคเก่า
ข้อเรียกร้องต่อเขา
มีแค่ว่า "ออกไปลวนลามผู้หญิงข้างนอกให้น้อยลง"
หวังชุ่ยฮวาโมโหงับๆ หยิกเข้าที่คอหลี่ต้าซานอย่างแรง พลางด่า: "ไอ้ลูกเวร ถ้าแกยังกล้าออกไปเล่นพนันข้างนอกอีก หรือไปลวนลามผู้หญิงไม่เป็นที่เป็นทางในหมู่บ้าน อย่ามาเรียกฉันว่าแม่ และห้ามเหยียบเข้าบ้านเก่าอีกตลอดชีวิต!"
สัมผัสได้ว่าแม่รังเกียจตัวเองจริงๆ หลี่ต้าซานรีบยิ้มประชิดตอบว่า: "แม่ อย่าเพิ่งโมโห ความผิดทั้งหมดมันก็ความผิดของผมคนเดียว คุณดูไปก่อนเถอะ แต่จากวันนี้ไป ถ้าผมไม่สร้างตัวให้เป็นชิ้นเป็นอันได้ ก็ไม่ขอมีชื่อว่าหลี่ต้าซานอีกต่อไป!"
"ผมจะทำให้พวกคุณได้กินเนื้อแน่ๆ ได้กินข้าวขาวๆ ทุกวัน"
สิ้นคำพูด หลี่ต้าซานก็ถูกสายตาขยาดใส่ทันที
"จะกินข้าวขาวทุกวัน? หลี่ต้าซาน แกจะเอาหน้าบ้างได้ไหม วันนี้ที่บ้านก็ไม่มีอะไรจะกินแล้วนะ พรุ่งนี้ก็ต้องไปกินดินขาวแทนข้าวโน่น"
"พี่ต้าซานคะ หนูขอร้องคุณละ อย่าขโมยข้าวของในบ้านไปให้พวกนังเสน่ห์นั่นอีกเลยนะ"
"แค่แกไม่ออกไปเล่นพนันข้างนอก ฉันก็จะขอบคุณสวรรค์แล้วล่ะ"
เมียทั้งสี่คนไม่มีใครเชื่อสักประโยค
เชื่อครั้งแล้วครั้งเล่า
ก็มีแต่ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า
พวกหล่อนยอมรับชะตากรรมแล้ว แต่ก็ยังอาลัยอาวรณ์ยายแก่ไม่หาย
พ่อตายตั้งแต่ยังสาวกลางคน
แก่แล้วยังต้องมาเจอลูกชายแบบนี้อีก
"ตระกูลหลี่ของแกเป็นพรานป่าสืบต่อกันมา บรรพบุรุษก็เป็นคนดีแท้ๆ ไหงถึงมีลูกน่าด้านแบบแกได้!"
"แต่เดิมยังหวังว่าให้แกแยกบ้านออกไป จะได้รู้ว่าชีวิตมันลำบากบ้าง จะได้ปรับตัวปรับใจ แต่นี่มันสันดานหมาไม่ยอมเลิกกินขี้จริงๆ"
โดนด่าพัลวันเป็นวงกว้าง หลี่ต้าซานก็หน้าแตกหน้าแหกไม่ไหว
ไม่ว่ายังไง เขาก็คือคนยุคแรกที่ร่ำรวยขึ้นมาหลังเปิดประเทศ
อายุเกือบห้าสิบแล้วถึงกระโดดลงสู่ทะเลการค้า
ใช้เวลาแค่สิบปีก็สะสมความมั่งคั่งได้
เขาเป็นคนเก๋าเกม ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานักต่อนัก
กลับมาเกิดใหม่ยุค 60 แล้วมันทำไม?
ก็ยังสร้างเนื้อสร้างตัวได้เหมือนเดิม
"แม่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมจะเข้าป่าหาอาหารมาให้พวกคุณเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ หลี่ต้าซานก็เดินไปหยิบมีขอใช้สอยป่าที่เก่าครึ่งใหม่ครึ่งมาจากเพิงเก็บของ
แม่กับอดีตเมียอีกสี่คนยังอิ่มข้าวกันไม่ทั่วท้องเลย แล้วจะมีปัญญามาเชื่อว่าเขาจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีได้ใหม่ได้ไง
หันกลับไปมองครอบครัวอีกครั้ง
หลี่ต้าซานน้ำตาแทบร่วง
ลูกสาวหงหงกับหนิวหนิวกอดกันที่ขอบหน้าต่าง มองเขาตาละห้อย
เด็กทั้งสองคนผอมโกรกซูบโทรมอย่างเห็นได้ชัด เซ็งแซ่ขั้นรุนแรง
การเข้าป่าครั้งนี้ไม่ใช่เพื่ออย่างอื่น
เพื่อหาทางรอดให้กับเจ็ดชีวิตที่บ้านเท่านั้น
"พี่ต้าซาน เดี๋ยวก่อน"
โจวซ่วง เมียคนสุดท้อง อยู่ๆ ก็เรียกหลี่ต้าซานไว้ แล้วยัดขนมหัวขมำดำปื๊ดครึ่งก้อนใส่มือเขา
"เข้าป่าแล้วอย่าบ้าบิ่นนักนะ รีบๆ กลับมา"
รับรู้ถึงความห่วงใยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน หลี่ต้าซานก็ผงกหัวแน่น
แล้วหันหลังเดินไม่เหลียวหลังไปที่ภูเขาซวงหลงนอกหมู่บ้าน