ราวสี่โมงเย็น เจ้าหน้าที่ก็มาเยือนถึงที่
ที่ชวนประหลาดใจคือ คนที่มานั้นกลับเป็น ‘คนคุ้นเคย’
“พวกคุณนี่เอง!” เสียงหญิงสาวดังขึ้นอย่างตื่นเต้นจากใต้ชุดป้องกัน
ทั้งสี่คนของหลีเกอเผยสีหน้าไม่เข้าใจ
หญิงคนนั้นหันไปมองคนข้างกาย พอสบตากันแล้ว เธอก็ถอดหมวก แว่นตา และหน้ากากออก
เธอคือพี่สาวชุดกระโปรงยาวที่ถือรองเท้าส้นสูงอยู่ในคอนเสิร์ตนั่นเอง
ตู้เจวียนกับหลินซือเถาต่างเผยสีหน้าประหลาดใจ
พี่สาวชุดกระโปรงยาวเห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้างขึ้นอีกหลายส่วน ก่อนแนะนำตัวว่า “ฉันชื่อฮั่วจวินหลัน รู้อยู่แล้วว่าต้องได้เจอพวกคุณอีก ในที่สุดก็มีโอกาสขอบคุณต่อหน้าเสียที!”
การที่ได้พบกันแล้วจำอีกฝ่ายได้ ก็เพียงพอจะบอกอะไรได้หลายอย่าง
หากไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ หลังจาก ‘ตื่นจากฝัน’ แล้ว ก็ไม่มีทางจำคนหรือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกฝันร้ายได้เลย
พอมี ‘คนคุ้นเคย’ อยู่ด้วย บทสนทนาหลังจากนั้นก็ราบรื่นขึ้นมาก
ตามคำบอกเล่าของฮั่วจวินหลัน เดิมทีเธอเป็นเจ้าหน้าที่ในสังกัดอยู่แล้ว การมาเมืองไห่ครั้งนี้เป็นเพียงการมาพักร้อนโดยบังเอิญ
หลังตื่นขึ้น เธอก็รายงานเรื่องนี้ให้ทางการทราบทันที และสถานการณ์ของทางการก็เป็นอย่างที่หลีเกอและพวกคาดไว้จริง ๆ มีสมาชิกที่เป็นผู้ตื่นรู้แล้ว
“ตอนนี้ฉันย้ายไปประจำหน่วยกิจการพิเศษแล้ว รับผิดชอบประสานงานระหว่างผู้ตื่นรู้กับทางการ”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณเป็นผู้ตื่นรู้ ไม่ผิดจากที่คาดไว้เลยจริง ๆ” ฮั่วจวินหลันถอนใจ “เมื่อคืนถ้าไม่ได้พวกคุณ จำนวนผู้เสียชีวิตในคอนเสิร์ตคงมากกว่านี้แน่”
“พี่ฮั่วพูดอะไรอย่างนั้น พวกเราเป็นนักศึกษา เจอคนเดือดร้อนก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยสิ!” หลินซือเถาตบอกดังป้าบ ๆ!