เหล้าหมักหอมมาก น้ำตาลทรายแดงก็เข้มข้น แค่ชิมก็รู้ว่าเป็นน้ำตาลทรายแดงเก่า
ไข่ดาวที่ซ่อนอยู่ข้างในเป็นไข่แดงเยิ้ม พอกินเข้าไปคำหนึ่ง ความหวานก็ซึมลึกถึงหัวใจ
หลีเกอดื่มน้ำหวานอึก ๆ
ถังขยะเคี้ยวขยะกรุบ ๆ
หลังจากกินมื้อดึกจนหมดชาม หลีเกอก็มองถังขยะที่กำลังเก็บกวาดขยะ ไม่มีเศษเหลือหล่นออกมาข้างนอกแม้แต่นิดเดียว เธออดชื่นชมจากใจไม่ได้ว่า “เก่งจัง กินสะอาดเกลี้ยงเลย!”
ตู้เจวียนยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย
ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่มีคนชมเธอ
หลีเกอได้คืบจะเอาศอก “ที่บ้านฉันมีขยะเยอะอยู่หน่อย ช่วยเก็บกวาดให้อีกได้ไหม?”
รอยยิ้มของตู้เจวียนแข็งค้างบนใบหน้า เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับหลีเกอ
เด็กสาวมัธยมปลายดูใสซื่อและไร้เดียงสา
ตู้เจวียน “...ได้...มั้ง?”
บ้านคนเราจะมีขยะเยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน?
หลีเกอพาอีกฝ่ายไปยังห้องนอนเล็กอย่างกระตือรือร้น เปิดฝาลังเก็บของ แล้วนำเสนอราวกับกำลังอวดสมบัติ “มีแค่นี้แหละ ตัวไม่ใหญ่เท่าเมื่อกี้ น่าจะย่อยง่ายกว่า”
ตู้เจวียนมองขยะรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์ในลังเก็บของ แล้วคว่ำถังขยะลงครอบไว้เงียบ ๆ
หลีเกอสังเกตอย่างละเอียด เดี๋ยวก็สูดปาก เดี๋ยวก็สูดลมหายใจเฮือก เดี๋ยวก็ปรบมือแบบแมวน้ำ
บางทีอาจเพราะเก็บขยะไปมากเกินตลอดทั้งคืน ถังขยะเลยแน่นท้องไปหน่อย เจ้าสิ่งนี้จึงกินช้าเป็นพิเศษ